Κύπρος


Μηδέν εις το πηλίκο

Στις 3 Μαρτίου κατά τη διάρκεια δείπνου που διοργανώθηκε στο Λονδίνο από την Εθνική Κυπριακή Ομοσπονδία Ηνωμένου Βασιλείου ο ΠτΔ σε ομιλία του ήταν όσο ποτέ άλλοτε αποκαλυπτικός. Ίσως το γεγονός ότι βρισκόταν στο εξωτερικό να τον «απελευθέρωσε» δίνοντας σαφέστατα το στίγμα της πολιτικής που ακολουθεί και που θα ακολουθήσει.

«Άλλο είναι η παράμετρος που έλεγε ότι πρέπει να καταργηθεί το αναχρονιστικό σύστημα των εγγυήσεων και το επεμβατικό δικαίωμα και άλλο είναι να αναφέρεται στο έγγραφο που ετοίμασε ο κ. Άιντε ότι καταργείται το δικαίωμα της επέμβασης ως εάν να θέλει να αφήσει να εννοηθεί -και σαφώς συμπεραίνεται εκ του κειμένου- ότι παραμένουν οι εγγυήσεις αλλά δεν έχουν δικαίωμα επέμβασης. Όπως και το άλλο: ο ΓΓ μίλησε για ‘rapid reduction’, για δραστική μείωση των στρατευμάτων από την πρώτη μέρα για να φτάσουμε σύντομα στους αριθμούς που πρόβλεπαν οι συνθήκες του ‘60 και να αποφασιστεί εάν θα παραμείνουν για πόσο με ρήτρα τερματισμού ή αναθεώρησης και άλλο είναι να γράφει ότι τα θέματα του στρατού θα εξεταστούν σε επίπεδο πρωθυπουργών των εγγυητριών δυνάμεων… Τι είναι η αξίωση που προβάλλει η τουρκοκυπριακή κοινότητα; Ότι για όλες τις αποφάσεις θα πρέπει να έχει τουλάχιστον τη δική της θετική ψήφο. Δηλαδή μια κοινότητα θα καθορίζει τις αποφάσεις ή θα επιβάλλεται επί της άλλης», ανάφερε στην ομιλία του ο ΠτΔ.

Το συμπέρασμα που εξάγεται από τα πιο πάνω είναι ότι για να δεχθούμε τους όρους αναφοράς θα πρέπει να περιλαμβάνουν πλήρη κατάργηση της συνθήκης εγγυήσεων, πλήρη αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και η θετική ψήφος των Τ/κ να είναι απαραίτητη μόνο σε θέματα ζωτικής σημασίας για αυτούς.

Με άλλα λόγια επαναδιατύπωσε τις θέσεις για μηδέν στρατό, μηδέν εγγυήσεις και περιορισμό στην πολιτική ισότητα, όχι όπως τουλάχιστον την επιδιώκουν οι Τ/κ. Δηλαδή όλα εκείνα που κάποτε ο πρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος τα χαρακτήριζε ως μαξιμαλιστικές θέσεις που δεν υποβοηθούν την επίλυση του κυπριακού, παραμένουν οι κόκκινες μας γραμμές.

Αν ακόμα όλα τα πιο πάνω συνδυαστούν με πληροφορίες που φέρουν την κ. Λουτ να παρουσίασε ένα προσχέδιο για τους όρους αναφοράς και το οποίο εμείς απορρίψαμε τότε εξάγεται το συμπέρασμα ότι είπαμε ακόμα ένα μεγάλο ΟΧΙ.

«Αν ακούτε κάποιες συζητήσεις που γίνονται στην Κύπρο, που θα ήταν αχρείαστες εάν ήμασταν λίγο προσεκτικότεροι, περί των πρακτικών της 4ης του Ιούλη όπου αποσαφηνίστηκε αυτό το οποίο και παρουσιάστηκε ως το περίγραμμα που κατέθεσε στις 30 Ιουνίου ο ΓΓ, δεν είναι τυχαίο που γίνεται αυτή η συζήτηση. Είναι γιατί η κα Λουτ θα συμπεριλάβει μέρος εκείνων των παραμέτρων», είπε σε άλλο σημείο της ομιλίας του ο πρόεδρος.

Ιδού και τα καλά νέα. Η αμερικανίδα κατανοεί τις θέσεις μας. Οι όροι αναφοράς θα είναι θετικοί για την δική μας πλευρά. Τώρα το ότι δεν θα γίνουν αποδεκτοί από την άλλη πλευρά και το ότι δεν θα επαναρχίσει η διαδικασία δεν έχει και μεγάλη σημασία. Το σημαντικό είναι ότι δικαιωθήκαμε όσον αφορά τα πρακτικά της 4ης Ιουλίου. Τα περιβόητα επίσημα πρακτικά τα όποια αν και ουδέποτε υπήρξαν, διατυμπανίζαμε ότι χάθηκαν η αλλοιώθηκαν.

Στην ουσία αρνηθήκαμε την κατάργηση των επεμβατικών δικαιωμάτων και προτιμήσαμε την συνθήκη εγγυήσεων όπως έχει σήμερα. Αρνηθήκαμε την μείωση των κατοχικών στρατευμάτων και προτιμήσαμε να παραμείνουν ως έχουν σήμερα. Τέλος αποφύγαμε ένα μη λειτουργικό ομόσπονδο κράτος σε μια επανενωμένη πατρίδα και προτιμήσαμε το σημερινό μας κράτος το οποίον είναι λειτουργικότατο χωρίς θετικές ψήφους, χωρίς η μια κοινότητα να εξουσιάζει την άλλη και έτσι να είμαστε κύριοι του εαυτού μας. Βέβαια το ότι όλα αυτά συμβαίνουν στην μισή πατρίδα, αν και μας λυπεί, δεν είναι και το τέλος του κόσμου. Έτσι και αλλιώς τώρα που βιώνουμε τις δυσκολίες και μετά τα όσα τραγικά συνέβησαν στο Crans Montana έχουμε ξεπεράσει όλες αυτές τις εμμονές της επανένωσης και προβληματιζόμαστε για άλλες επιλογές.

Η ευθύνη για την μη συνομολόγηση των όρων αναφοράς δεν είναι δική μας γιατί εμείς μόνο τα βασικά ζητήσαμε και τίποτε άλλο. Μηδέν στρατό, μηδέν εγγυήσεις και λειτουργικότητα. Τώρα αν στο τέλος πήραμε το μηδέν εις το πηλίκο είναι άλλη ιστορία. Αυτό που μετρά είναι ότι προσπαθήσαμε και τώρα έχουμε και άλλα κεκτημένα να ζήσουμε να τα θυμόμαστε.