Καλή Ζωή


Να σε επιβιώνεις… Της Άννας Μαρίας Χάσικου
Να σε επιβιώνεις… Της Άννας Μαρίας Χάσικου

Πόσες φορές έπιασες τον εαυτό σου να πιάνει πάτο; Nα μην πηγαίνει παρακάτω. Να μην του βγαίνει η μέρα. Λες και δεν του βγαίνει τελικά η ζωή. Να πνίγεται. Να ουρλιάζει. Κι όμως. Μ’ένα μαγικό τρόπο ν’ αντέχει πάντα.

Γιατί είναι που μόνο όταν φτάσει κανείς δίπλα στον γκρεμό που τα μάτια του ανοίγουν πια διάπλατα. Δεν έχεις πια πολλές επιλογές ούτε και λύσεις. Στην πραγματικότητα είναι ξεκάθαρες μονάχα δύο. Να νικήσεις ή να νικηθείς.

Να επιβιώσεις η ν’αφεθείς να σε παρασύρει το κύμα με το πιθανό ενδεχόμενο ενος βέβαιου πνιγμού.

Μη φοβάσαι τη θλίψη. Μη φοβάσαι ούτε τον πόνο που σχίζει πολλές φορές το σώμα σου. Και μη φοβάσαι ούτε τις χιλιάδες σκέψεις που βουίζουν νυχθιμερής σ’ένα κεφάλι που προσπαθεί πάντα να εκλογικεύσει κάθε παράνοια που του συμβαίνει.

Είναι μια διαδικασία που σου μαθαίνει -βιωματικά- να μη φοβάσαι πια τον εαυτό σου. Να παίρνεις παράταση σε κάθε όριό σου. Να βρίσκεις την Άνοιξη σε κάθε σου Χειμώνα. Ακόμα κι αν τα μάτια σου θολώνουν συχνά βροχές. Εσύ να μάθεις ν’ανθίζεις κόντρα στον καιρό.

Να τον επιβιώνεις τον εαυτό σου για τα πάρακατω. Αν όχι για σήμερα, για τις λαμπρότερες μέρες του. Τις μέρες εκείνες του φωτός.  Να τον επιβιώνεις σήμερα για τ’αύριο.

Να σ’επιβιώνεις. Να σ’αγαπάς. Να σε ζείς. Όχι μόνο να ζείς αλλά να σε ζείς. Να ζείς το μεγαλείο του εαυτού σου. Κι αν δεν μπορείς να το κάνεις τώρα να σ’επιβιώνεις τουλάχιστον για το μετά. Πάντα υπάρχει μετά. Και τα θαύματα έχουν στήσει καρτέρι λίγο πιο κάτω στη γωνία. Όφείλεις στον εαυτό σου τουλάχιστον αυτό: να σ'επιβιώνεις.

Να σε παίρνεις απ’το χέρι κι όσο γκρίζος και να’ναι ο καμβάς που σου ‘τυχε εσύ να του πετάς χρώματα. Πολλά χρώματα. Να παίρνεις απ’ τις σταγόνες αίμα, εκείνες που χτύπησες και μάτωσες, και να του ρίχνεις κόντρα κόκκινες πινελιές μαχητικότητας κι αντοχής προσεγγίζοντας δειλά τις άσπρες μέρες του φωτός.

Να σ’επιβιώνεις. Μεγάλη κουβέντα. Τρείς μονάχα λέξεις που κρύβουν χιλιάδες προσπάθειες. Κάποτε στερεύουν και τα κίνητρα.

Πανώ εκεί όμως που πελαγώνεις και δεν κρατιέσαι πια, να υπνεθυμίζεις στον εαυτό σου πως η ζωή σου ανηκει. Δεν της ανήκεις. Εσύ τη διαπλάθεις κι εσύ την οδηγείς.

Όλος ο κόσμος στα πόδια σου αν το προστάξεις.

Κι η ζωή σου ρόδα να την αλλάξεις.

Αναλογίσου.

Συνέχισε να σ’επιβιώνεις.

Α.Χ

m.jpg

 

 

 

 

 

Top News