Κύπρος


Κάθε πέρσι και καλύτερα

ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΩΡΕΣ ένας ακόμα χρόνος μας αποχαιρετά και ένας καινούργιος ετοιμάζεται να ανατείλει. Και κάθε φορά η ευχή αλλά και η πεποίθηση ολονών μας είναι ότι ο νέος χρόνος θα είναι καλύτερος από αυτόν που φεύγει. Όταν όμως έρχεται η ώρα του απολογισμού του χρόνου που έφυγε, διαπιστώνουμε ότι εκείνο που στην πραγματικότητα συνέβηκε είναι ακριβώς το αντίθετο.

ΚΑΘΕ ΝΕΟΣ χρόνος είναι πολύ χειρότερος, από τον προηγούμενο και η παραδοσιακή ευχή, από χρόνου και καλύτερα, μοιάζει πλέον με κακόγουστο αστείο.

ΝΑΙ ΙΣΩΣ να ‘ναι πολύ πεσσιμιστικό αυτό που λέω, αλλά ποιος, και κυρίως πώς, μπορεί να μου πει, ότι το 2018 που ετοιμαζόμαστε να αποχαιρετίσουμε σήμερα, ήταν για παράδειγμα, για εμάς εδώ στην Κύπρο, καλύτερο από το 2017;

ΠΕΡΣΙ τέτοιες μέρες μπαίναμε στον νέο χρόνο με την προσδοκία, ότι οι επικείμενες τότε, προεδρικές εκλογές θα σηματοδοτούσαν για τον τόπο ένα νέο ξεκίνημα προς τα εμπρός. Βγαίνοντας, από μία βαθιά τραυματική πενταετία, λόγω της κρίσης του 2013, και πετυχαίνοντας και με το παραπάνω, αλλά και με τεράστιες θυσίες, όλους τους στόχους για την ανόρθωση της οικονομίας μας, και έχοντας έναν πρόεδρο - όποιος και να ήταν αυτός-  ενισχυμένο από μία νωπή λαϊκή εντολή, πιστεύαμε ότι θα αρχίζαμε, έστω και σιγά-σιγά, να βιώνουμε μία ουσιαστική βελτίωση στην καθημερινότητά μας και σε ατομικό αλλά και σε κοινωνικό και θεσμικό επίπεδο.

ΕΙΔΕ ΚΑΙ ΒΙΩΣΕ κάποιος κάτι τέτοιο, μέσα στο 2018; Τίποτα απολύτως. Καμιά αλλαγή, καμιά βελτίωση! Για την συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων οι μισθοί συνέχισαν να είναι καθηλωμένοι σε επίπεδα πείνας. Οι όροι εργοδότησης αντί να βελτιωθούν χειροτέρευσαν και οι εργαζόμενοι έχοντας να κρέμεται επί της κεφαλής τους ο μπαμπούλας της ανεργίας, συνέχισαν να σκύβουν το κεφάλι και να αποδέχονται τον καθημερινό εξευτελισμό τους, αγόγγυστα.

ΟΙ ΤΙΜΕΣ παντού και σε όλα αυξήθηκαν, στοιχειώδη δικαιώματα, όπως της στέγασης, της μόρφωσης, της υγείας και των αξιοπρεπών συντάξεων συνέχισαν να είναι προνόμιο των λίγων, οι κοινωνικές ανισότητες διογκώθηκαν ακόμη περισσότερο. Το κράτος και ο πάλαι ποτέ κραταιός συνδικαλισμός, εξαφανισμένοι. Η Βουλή το ίδιο.

ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ μεταρρυθμίσεις οικονομικού, κοινωνικού και θεσμικού χαρακτήρα, όλο γίνονται και δεν γίνονται. Ακόμα και εκείνες οι λίγες που προωθήθηκαν, (π.χ ΓεΣΥ) πολεμούνται λυσσαλέα από τις ομάδες συμφερόντων και η υλοποίηση τους, βρίσκεται στον αέρα.

ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ολόκληρο  χρόνο, σε όλα αυτά πετύχαμε δηλαδή, το απόλυτο μηδέν.

ΣΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ακόμα πιο μαύρα και χειρότερα τα πράγματα. Ένας ολόκληρος χρόνος πήγε χαμένος. Καμία απολύτως όχι πρόοδος, αλλά ούτε καν προσπάθεια. Και όσο λογικό και αναμενόμενο ήταν στο διάστημα που μεσολάβησε από τον Ιούλιο του 2017 που κατέρρευσε η προσπάθεια στο Κραν Μοντανά, μέχρι τον Φεβρουάριο του 2018 που είχαμε εμείς τις προεδρικές εκλογές να μην υπάρξει καμία κινητικότητα, τόσο αδιανόητο είναι στους υπόλοιπους δέκα μήνες του έτους που ακολούθησαν, να συνεχίσει η πλήρης απραξία. Αιτιάσεις υπάρχουν πολλές, το αποτέλεσμα όμως είναι πάντοτε που μετρά.

ΣΕ ΑΥΤΑ δεν μπορεί να αγνοηθεί και μία άλλη οδυνηρή πραγματικότητα. Το 2018 άρχισαν να γίνονται μέσα στην κοινωνία μας όλο και πιο έντονα και τα φαινόμενα του ρατσισμού, της ξενοφοβίας, αλλά και της συνθηκολόγησης με την ιδέα της μη λύσης του κυπριακού, της αποδοχής του σημερινού στάτους κβο ή ακόμα και μίας λύσης δύο κρατών.

ΕΙΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ολοφάνερο ότι το 2019 μπαίνει με τους χειρότερους των οιωνών και όλα δυστυχώς συνηγορούν ότι και του χρόνου τέτοια μέρα, θα λέμε όπως και φέτος, κάθε πέρσι και καλύτερα.