Κύπρος


Εφεδρεία και υποκρισία

ΜΕΓΑΛΟΣ ΝΤΟΡΟΣ ξεσηκώθηκε τις προηγούμενες μέρες μετά τις καταγγελίες του Γενικού Ελεγκτή, ότι πέραν του 50% των δυνητικών εφέδρων, είτε δεν είναι εγγεγραμμένοι ως έφεδροι είτε με διάφορες αιτίες και αφορμές, δεν υπηρετούν.

ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΑΝ τα όργανα και το «στόλισμα», όλων αυτών. Τι δεν τους είπαν και πως δεν τους χαρακτήρισαν, όσοι εξερράγησαν από οργή και αγανάκτηση. Λουφατζήδες, κοπανατζήδες, απατεώνες, απάτριδες, ριψάσπιδες και ότι άλλο παρεμφερές.

ΠΡΟΣ ΤΙ όμως όλη αυτή η έκπληξη αλλά και οργίλη αντίδραση;

ΔΕΝ ΗΞΕΡΑΝ ότι αυτή είναι η πραγματικότητα και περίμεναν τον «επί παντός επιστητού» Γ. Ελεγκτή, να τους το πει; Δεν έβλεπαν τόσα χρόνια, ότι ακόμα και ο στενός περίγυρος του καθενός μας, είναι γεμάτος από πρώην εθνοφρουρούς, που είτε με διάφορους τρόπους «γλύτωσαν» την εφεδρεία, ή ότι η συντριπτική πλειοψηφία εκείνων που υπηρέτησαν ή υπηρετούν ως έφεδροι,  το κάνουν σαν αγγαρεία και ψάχνουν κάθε φορά τρόπους να αποφύγουν να παρουσιαστούν;

ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΩ τη θέση μου στην κατηγορία  αυτή, ανήκα και εγώ, όταν ήμουν έφεδρος, και δεν νοιώθω ούτε καμία τύψη και ενοχή, αλλά ούτε και καμία ανάγκη να δικαιολογηθώ και να απολογηθώ. Και αν μπορούσα, να μην πήγαινα, ούτε μία φορά έφεδρος, θα το έκανα ευχαρίστως.

ΚΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ, απλός. Γιατί από τότε που ήμουν ακόμα εθνοφρουρός, έβλεπα  πως όλη αυτή η ιστορία με την εφεδρεία, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μία φαρσοκωμωδία, που γινόταν μόνο και μόνο για να λέμε ότι έχουμε εφεδρεία. Μία αχρείαστη ταλαιπωρία για χιλιάδες πολίτες, οι οποίοι μετά από 5, 10 και 20 και βάλε χρόνια που απολύθηκαν από την ΕΦ, καλούνται να «εκπαιδευτούν», στο πώς να κάθονται και να απλώνουν κάτω από μία τερατσιά, αλλά και μία τεράστια σπατάλη δημόσιου χρήματος. Πεταμένα δηλαδή λεφτά που κάλλιστα μπορούσαν να διοχετευτούν σε πάρα πολλές άλλες ανάγκες.

ΔΕΝ ΘΕΩΡΩ δε πως υπάρχει κανένας λόγος να προσπαθήσω να αιτιολογήσω περισσότερο τον χαρακτηρισμό φαρσοκωμωδία, γιατί όλοι, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς και όχι υποκριτές, γνωρίζουμε ότι αυτό είναι και τίποτα περισσότερο,  και όλοι έχουμε εμπειρίες από τα κουφά, παλαβά και τραγελαφικά, που συμβαίνουν εκεί.

ΔΕΝ ΛΕΩ υπάρχουν και κάποιοι, που πάνε στην εφεδρεία, με χαρά και περηφάνια, και καλά κάνουν, αφού έτσι νοιώθουν. Αυτοί όμως αποτελούν μία πολύ μικρή μειοψηφία. Όπως πολύ ισχνή είναι και η μειοψηφία εκείνων, που μέσα από την εφεδρεία, απέκτησαν πραγματική στρατιωτική εκπαίδευση και θα μπορούσαν να αντεπεξέλθουν στις ανάγκες ενός πραγματικού πολεμικού μετώπου.

Η ΩΜΗ πραγματικότητα όμως είναι ότι από τις πάρα πολλές χιλιάδες, που όλα αυτά τα χρόνια υπηρέτησαν ως έφεδροι, ζήτημα είναι αν συγκροτείται, διαχρονικά, ένα σύνταγμα (γύρω στους 2 χιλιάδες άνδρες), αξιόμαχων εφέδρων. Όλοι οι άλλοι, αν σε περίπτωση πολέμου, επιτασσόμασταν, θα πηγαίναμε απλά στα μέτωπα, ως «πρόβατα επί σφαγή» και τίποτα περισσότερο.

ΑΝΤΙ ΛΟΙΠΟΝ αυτοί, που υποκρίνονται σήμερα ότι σοκαριστήκαν από την «αποκάλυψη» του Γενικού δερβέναγα της Κυπριακής Δημοκρατίας, (συγγνώμη Γενικού Ελεγκτή, ήθελα να πω), και «εξοργίστηκαν» τόσο, να βρίζουν και να στοχοποιούν, όσους, επώνυμους ή μη, αποφεύγουν να υπηρετούν ως έφεδροι -που στην τελική μπορεί να θεωρηθεί και ως μία πράξη αντίρρησης συνείδησης- ας αναλογιστούν, αν πραγματικά γνοιάζονται για την εφεδρεία,  ότι ίσως τελικά να ήταν καλύτερο και πιο αποδοτικό, αν αυτή, ήταν απλά, σε καθαρά εθελοντική βάση.

ΤΟΤΕ θα μπορούσε μεν να έχουμε ένα πολύ μικρότερο αριθμό εφέδρων, αλλά τουλάχιστον αυτοί θα ήταν και εκπαιδευμένοι και ενισχυτικοί και πραγματικά μάχιμοι, σε περίπτωση που θα χρειαζόταν.

Top News