Κύπρος


Ακόμα και αν η έκθεση Γκουτέρες…

ΔΕΝ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙ από πού προκύπτει αυτή η ξαφνική αισιοδοξία που αφήνει η κυβέρνηση να βγει προς τα έξω τα τελευταία 24ωρα για πρωτοβουλίες της κ. Λουτ της τελευταίας στιγμής, οι οποίες πιθανόν να οδηγήσουν μέχρι και σε επανέναρξη των διαπραγματεύσεων, και ούτε και βλέπω να υπάρχουν οι αντικειμενικές προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο, εκτός φυσικά και αν υπάρχει εδώ και καιρό σε εξέλιξη κάποια μυστική διπλωματία, η οποία και κατορθώθηκε να μείνει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, κάτι που μεταξύ μας, θεωρώ όμως, απίθανο.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ, κρίνοντας  από τα όσα γνωρίζουμε και ακούμε καθημερινά εδώ και καιρό,  και από τους δύο ηγέτες και από την Άγκυρα, εκείνο που θεωρώ πιθανότερο και λογικότερο, είναι ότι τα νέα που θα μας έλθουν μέσα στις επόμενες ώρες, μέσα από την ενδιάμεση έκθεση του Αντόνιο Γκουτέρες προς το Συμβούλιο Ασφαλείας, για την πρόοδο των καλών του υπηρεσιών στο κυπριακό, δεν θα είναι ούτε αισιόδοξα, ούτε πολύ περισσότερο και τόσο καλά.

ΟΠΟΙΟΣ παρακολουθεί και ασχολείται με το κυπριακό εδώ και αρκετά χρόνια, μπορεί εύκολα να αντιληφθεί, ότι όχι μόνο σχεδόν δύο χρόνια μετά το Κραν Μοντανά, δεν έχει γίνει ούτε ένα βήμα προόδου, αλλά και οι συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί είναι οι χείριστες και πόρρω απέχουν από εκείνες που χρειάζονται για να υπάρξει η αναγκαία βάση πάνω στην οποία να οικοδομηθεί η οποιαδήποτε πρόοδος στο κυπριακό και εξηγούμε:

ΠΡΩΤΟ, το εγχείρημα για συνομολόγηση όρων αναφοράς, από την στιγμή που από μία προσπάθεια για δημιουργία ενός γενικού πλαισίου αρχών για επανέναρξη των συνομιλιών, που ήταν στην αρχή, μετεξελίχθηκε στην πορεία και από τις δύο πλευρές, αλλά και τα ίδια τα ΗΕ που είχαν την ευθύνη συντονισμού, σε μία κατά κάποιον τρόπο προσπάθεια, για επίτευξη ενδιάμεσης συμφωνίας, επί όλων των ανοιχτών και επίμαχων θεμάτων, ήταν αναπόφευκτο αντί να σμικρύνει τις υπάρχουσες διαφορές να τις διευρύνει και έτσι να οδηγηθεί σε αδιέξοδο.

ΘΕΩΡΩ δε τουλάχιστον ουτοπικό να αναμένει κανείς, ότι θα μπορούσαν, σε αυτή την ενδιάμεση φάση, να επιλυθούν κατά ικανοποιητικό τρόπο, θέματα που αποτέλεσαν και την αιτία κατάρρευσης της υπερπροσπάθειας  στο Κραν Μοντανά.

ΔΕΥΤΕΡΟ, οι σχέσεις των δύο ηγετών, συνεχίζουν να βρίσκονται σε κάκιστη κατάσταση, έχει χαθεί παντελώς η μεταξύ τους χημεία, προσωπική φιλία, εμπιστοσύνη, αλληλοεκτίμηση και αλληλοστήριξη και οι δύο ηγέτες της συναίνεσης και του κοινού οράματος για επανένωση της Κύπρου, βαδίζουν πλέον σε δρόμους που αντί να φέρνουν την λύση και τις δύο κοινότητες πιο κοντά, τις απομακρύνουν ακόμα περισσότερο.

ΚΑΙ ΤΡΙΤΟ, η κατάσταση στο εσωτερικό μέτωπο από το Κραν Μοντανά και εντεύθεν πάει από το κακό στο χειρότερο με τις δυνάμεις που αποτελούσαν άλλοτε το ισχυρό μέτωπο της λύσης, (κυβέρνηση, ΔΗΣΥ από την μία και ΑΚΕΛ από την άλλη), να εξαντλούν τις δυνάμεις και την δυναμική τους σε αλληλοκατηγορίες και αλληλοχτυπήματα, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει εκείνος ο μοχλός που θα έδινε την απαραίτητη ώθηση και στήριξη, για μία τελική προσπάθεια στο κυπριακό.

ΟΥΤΕ η στείρα, ισοπεδωτική και πολεμική κριτική που ασκεί στον πρόεδρο το ΑΚΕΛ, ούτε η άρνηση του προέδρου να δεχθεί την οποιαδήποτε κριτική και επιφύλαξη στους χειρισμούς του από πλευράς ΑΚΕΛ, αλλά ούτε και οι εκατέρωθεν αμφισβήτηση του πατριωτισμού και των προθέσεων των δύο, οδηγούν πουθενά και προσφέρουν οτιδήποτε το εποικοδομητικό στο κυπριακό.

ΥΠΟ ΑΥΤΗ  την έννοια δεν θεωρώ λοιπόν ότι ακόμα και αν ευοδωθεί η διαδικαστική (;) φόρμουλα που επεξεργάζεται η κ.Λουτ, ή ο Αντόνιο Γκουτέρες δώσει μέσα από την έκθεση του μία ακόμα μικρή πίστωση χρόνου στις δύο πλευρές για να συνεχίσουν την προσπάθεια για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων, υπάρχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις και προοπτικές για κάτι τέτοιο  και η επισημοποίηση ενός ακόμα αδιεξόδου στο κυπριακό, είναι απλά θέμα χρόνου.

Top News