Αυτός δεν είναι συνδικαλισμός

ΚΑΝΕΝΑ δεν εκπλήττει η χθεσινή κοινή απόφαση των εκπαιδευτικών οργανώσεων να απορρίψουν και την τελευταία κυβερνητική πρόταση για προσωρινή έστω εξομάλυνση της κατάστασης στην παιδεία.

ΕΚΠΛΗΞΗ θα ήταν το ακριβώς αντίθετο. Να αποδέχονταν δηλαδή την προσωρινή διευθέτηση που πρότεινε η κυβέρνηση, να έπαιρναν όλα αυτά που τους έδωσε, έστω και προσωρινά πίσω, να διασφάλιζαν την ομαλή έναρξη της νέας σχολικής περιόδου και να έμπαιναν στην πορεία σε ένα διάλογο, για εξεύρεση μόνιμων λύσεων σε όλα τα θέματα.

ΑΥΤΟ ΟΜΩΣ θα προϋπόθετε εκ μέρους τους, σοβαρότητα, καλή και ειλικρινή διάθεση, γνήσιο ενδιαφέρον για την παιδεία και τα παιδιά, συνδικαλιστική ωριμότητα και υπευθυνότητα και οπωσδήποτε μη συμφεροντολογικά και μη εκδικητικά κίνητρα, κάτι που θεωρώ, ότι κανείς αμφιβάλλει πλέον, ότι δεν διαθέτουν.

ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΝΤΑΣ τις διαδοχικές παραχωρήσεις, που η κυβέρνηση, πολύ κακώς και ατυχώς κατά την άποψη μου, έκανε προς αυτές την τελευταία εβδομάδα, οι εκπαιδευτικές οργανώσεις αφαίρεσαν και το τελευταίο «φύλλο συκής» και ξεγυμνώθηκαν πλήρως. Απέδειξαν την απόλυτα διαστρεβλωμένη αντίληψη και γνώση που έχουν για τον συνδικαλισμό αλλά και ότι έχουν γίνει έρμαιο ακραίων και διαλυτικών στοιχείων, που βρίσκονται και εντός και εκτός, των γραμμών τους.

ΤΟ ΘΕΜΑ δεν είναι όμως πλέον ούτε οι εκπαιδευτικές οργανώσεις και οι εκπαιδευτικοί, ούτε τα κίνητρα  και οι σκοπιμότητες τους. Το θέμα είναι ποιά θα είναι η αντίδραση και αντιμετώπιση τους από την κυβέρνηση και την κοινωνία ευρύτερα.

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ που έκανε πολύ περισσότερα από όσα είχε υποχρέωση να κάνει για να μην αφήσει τα πράγματα να φτάσουν εδώ που έφθασαν, όχι απλά δεν έχει καμία υποχρέωση να συνεχίσει να συζητά από εδώ και πέρα μαζί τους αλλά αντίθετα έχει καθήκον και χρέος να προστατέψει και τον εαυτό της από την ολοφάνερη προσπάθεια των εκπαιδευτικών οργανώσεων να την εξευτελίσουν, αλλά και να καταστήσει σαφές, ότι δεν θα επιτρέψει σε μία ευνοούμενη κατηγορία πολιτών να την εμπαίζει, να την εκβιάζει και να την υποχρεώνει σε πισωγυρίσματα.

ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ δεν αφήνουν πλέον στην κυβέρνηση άλλη επιλογή , παρά μόνο να τερματίσει κάθε συζήτηση και διάλογο μαζί τους, να ανακαλέσει όλες τις συναινετικές προτάσεις που έκανε το τελευταίο διάστημα, να θέσει σε ισχύ την πρώτη της απόφαση της 4ης Ιουλίου και να αφήσει τους εκπαιδευτικούς να πάρουν οι ίδιοι την ευθύνη αν θα προχωρήσουν ή όχι σε απεργίες για μία τέτοια διαφορά, αναλαμβάνοντας  και το προσωπικό κόστος μίας τυχόν τέτοιας απόφαση τους.

ΟΠΩΣ και για τους εκπαιδευτικούς είναι ολέθριο λάθος να είναι οι απεργίες αυτοσκοπός, εξίσου ολέθριο λάθος είναι να είναι και για την κυβέρνηση αυτοσκοπός, η αποτροπή μίας μη δικαιολογημένης απεργίας.

ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΕΥΘΥΝΗ έχει όμως και το σύνολο της κοινωνίας να αντιδράσει και αντισταθεί σε ένα τέτοιου επιπέδου, είδους και ήθους «συνδικαλισμό». Οι εκπαιδευτικοί είχαν την ευκαιρία να βάλουν με τον καλύτερο γι’ αυτούς τρόπο, τέλος σε αυτή την κρίση. Δεν το έπραξαν ενσυνείδητα και αυτό οφείλει να προβληματίσει τους πάντες. Και την Βουλή, και τα κόμματα, και τις άλλες συντεχνίες και όλα τα οργανωμένα σύνολα αλλά και τους πολίτες και να απαντήσουν: Αυτόν αλήθεια τον «συνδικαλισμό» υπερασπίζονται και ένα τέτοιο «συνδικαλισμό», χρειάζεται η κοινωνία μας;