Δημοσιογραφικές απειλές​

ΤΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ, με μεγάλο ενδιαφέρον μάλιστα αφού αφορούν το επάγγελμά σου, και συγκλονίζεσαι. Σαουδάραβας δημοσιογράφος, λέει η πρώτη είδηση, πηγαίνει στο Προξενείο της χώρας του στην Κωνσταντινούπολη για να πάρει κάποια χαρτιά για το γάμο του και εξαφανίζεται. Δολοφονείται, λένε οι πληροφορίες. Δολοφονείται μέσα στην πρεσβεία αφού ήταν επικριτής του καθεστώτος. Κατατεμαχίζεται, λένε οι τελευταίες ειδήσεις, οι δολοφόνοι τον βάζουν σε μια βαλίτσα και φεύγουν σαν κύριοι. Δολοφονία μέσα σε μια πρεσβεία. Με την πρεσβεία να κάνει την ανήξερη! Έτσι απλά. Έτσι συγκλονιστικά.

ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΛΟ, επίσης συγκλονιστικό. Μια νεαρή Βουλγάρα δημοσιογράφος που έκανε έρευνες για τη διαφθορά στη χώρα της δολοφονείται άγρια. Η κοπέλα, το πτώμα της οποίας βρέθηκε σε πάρκο, είχε χτυπηθεί στο κεφάλι και είχε στραγγαλισθεί, αφού προηγουμένως είχε βιασθεί. Θεέ μου τι φρικτός θάνατος!!! 

ΠΑΡΟΜΟΙΕΣ συγκλονιστικές ιστορίες με δολοφονίες δημοσιογράφων συναντάς σε πολλές χώρες, με αποτέλεσμα οι παραλληλισμοί να πιάνουν και την Κύπρο. Τους δικούς μας δημοσιογράφους. Εμείς εδώ δεν έχουμε δολοφονίες δημοσιογράφων. Με εξαίρεση κάποιες δολοφονίες Τουρκοκυπρίων δημοσιογράφων από την ΤΜΤ την καυτή περίοδο της ανεξαρτησίας, προσωπικά δεν θυμάμαι δολοφονία άλλου δημοσιογράφου, ειδικά Ελληνοκύπριου. Είχαμε την απαγωγή του Αντώνη Φαρμακίδη τον Απρίλη του 1960, είχαμε αργότερα τις βομβιστικές ενέργειες εναντίον του Αλέκου Κωνσταντινίδη επειδή αποκάλυπτε σκάνδαλα... Ένα ανησυχητικό φαινόμενο είχαμε πριν από μερικούς μήνες όταν κάποιοι έβαλαν φωτιά στο αυτοκίνητο ζεύγους δημοσιογράφων στην Πάφο, για κάτι που έγραψαν και τους επηρέασε.

ΕΜΑΣ εδώ στην Κύπρο το καθεστώς απειλών σήμερα είναι διαφορετικό. Οι απειλές που δεχόμαστε, όταν ενοχλούμε, είναι αλλιώτικες: Είναι είτε εμπορικές, είτε οικονομικές. Εμπορικές του στυλ «αν συνεχίσεις να γράφεις εναντίον της επιχείρησής μας θα σας κόψουμε τις διαφημίσεις». Οικονομικές του στυλ «αν συνεχίσεις να γράφεις εναντίον μας θα πούμε του μάστρου σου, που είναι γνωστός μας, να σε απολύσει». Ή ατομικές του στυλ: «Αν συνεχίσεις να γράφεις εναντίον μου ρε μα@@κα θα έρθω στο γραφείο σου και θα σου γ@μ@@ω τον κ@@ο».

ΑΛΛΟΥΣ κινδύνους που αντιμετωπίζουν οι δημοσιογράφοι μας; Να φάμε κανένα μπάτσο ή καμιά κλωτσιά ή καμιά πέτρα όταν καλύπτουμε κάποια διαδήλωση. Ή κάποιος αρρωστημένος φανατικός οπαδός να σου σπάσει το αυτοκίνητο επειδή έγραψες εναντίον της ομάδας του.

ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ φαίνεται παράξενο, παρά τους πιο πάνω αστείους κινδύνους που αντιμετωπίζουν σήμερα οι δημοσιογράφοι μας, εντούτοις έχουμε (βάζω και τον εαυτό μου μέσα) διαδραματίσει σοβαρό ρόλο σε δύο γεγονότα που σχετίζονται με την οικονομική καταστροφή της Κύπρου. Το ένα είναι με τις τράπεζες. Για χρόνια καλύπταμε τις ζημιές τους και τα κακώς έχοντά τους, γιατί απειλούσαν ότι αν γράφαμε ο,τιδήποτε εναντίον τους θα μας έκοβαν τις διαφημίσεις. Και όχι μόνο καλύπταμε τα κακώς έχοντα, αλλά και τις επαινούσαμε και από πάνω. Άλλωστε, είναι από αυτές που ο Τύπος παλιά σημείωνε κέρδη και βγάζαμε όλοι το ψωμί μας. Το δεύτερο είναι με την φονική έκρηξη στο Μαρί, που έσπρωξε την οικονομία μας τελείως στον πάτο. Αν έστω και ένας δημοσιογράφος έγραφε ο,τιδήποτε για τους κινδύνους από τα εκρηκτικά, σίγουρα θα λαμβάνονταν μέτρα. Φυσικά, εδώ φταίνε περισσότερο οι τότε πολιτικοί, που γνώριζαν τους κινδύνους αυτούς στο Μαρί, αλλά τους έκρυβαν και από τους δημοσιογράφους και από την κοινωνία.