Η Ελίζαμπεθ Σπέχαρ και ο Χατζηπετρής

​Όργανα, λομπίστες και ξεμωραμένοι αντιπρόσωποι του ΟΗΕ​

Όταν αρχίσουν να εμφανίζονται δημοσιεύματα στον ελληνοκυπριακό Τύπο για τον ύποπτο ρόλο των εκπροσώπων των Ηνωμένων Εθνών στο κυπριακό, πρέπει ν’ αρχίσουμε κι εμείς να περιμένουμε τα χειρότερα, όπως συνέβη δεκάδες φορές στο παρελθόν, αφότου η ζυγαριά έγειρε εις βάρος μας, μετά την τουρκική εισβολή. Μέχρι τότε, δεν υπήρχε πρόβλημα ούτε με τους Γενικούς Γραμματείς του ΟΗΕ, ούτε με τους αντιπρόσωπους και τους σύμβουλούς τους. Ήταν όλοι αντικειμενικοί και δίκαιοι και ήμασταν πολύ ευχαριστημένοι από τη δράση, τη μεσολάβηση και τις ιδέες τους. Έκτοτε είναι όλοι σκάρτοι, άχρηστοι, ανίκανοι και κυρίως, ετεροβαρείς τουρκόφιλοι. Τους βγάλαμε να έχουν «αδυναμίες προσωπικού χαρακτήρα», να στήνουν καριέρα εις βάρος του κυπριακού, να είναι όργανα των Τούρκων, να τα παίρνουν, να εξυπηρετούν ξένες εταιρείες στην Τουρκία και διάφορα. Τους τελευταίους, να θυμίσουμε ότι τους βγάλαμε ξεμωραμένο ραμολή (τον Άλβαρο ντε Σότο), εργοδοτούμενο των Τούρκων (τον Αλεξάντερ Ντάουνερ), λομπίστα της Τουρκίας, αλλά και «σιαχούρι», (τον Έσμπεν Μπαρθ Άιντα).

Ήταν επόμενο, πως με την πρώτη κίνηση που σημειώθηκε στο κυπριακό αφότου τα πάντα σταμάτησαν στο Κραν Μοντανά, πριν από 15 μήνες, θα έπαιρνε σειρά αυτός που τώρα εκπροσωπεί το ΓΓ του ΟΗΕ στην Κύπρο, η Ελίζαμπεθ Σπέχαρ. Η μοναδική, ουσιαστική κίνηση με σημασία που σημειώθηκε αυτό το 15μηνο ήταν η υποβολή της έκθεσης του ΓΓ του ΟΗΕ προς το Συμβούλιο Ασφαλείας, στην οποία καταγράφονταν οι εκτιμήσεις, οι απόψεις και οι τοποθετήσεις του Γενικού Γραμματέα για το πρόβλημα της Κύπρου. Ένοχη βρέθηκε η κ. Σπέχαρ, με την κατηγορία ότι «έστησε τα ζάρια». Μάθαμε πως «από το σύνολο της έκθεσης μόνο μια παράγραφος (η 27η) είχε να κάνει με την αποστολή της Τζέιν Χολ Λουτ και απαντούσε στα ερωτήματα που είχε θέσει το Συμβούλιο Ασφαλείας όταν ζητούσε ενημέρωση επί των εξελίξεων. Όλο το υπόλοιπο κείμενο έχει τη σφραγίδα της Ελίζαμπεθ Σπέχαρ, η οποία χρησιμοποίησε το περιεχόμενο της έκθεσης με συγκεκριμένη σκοπιμότητα».

Η κ. Σπέχαρ έχει συγκεκριμένη σκοπιμότητα. «Επιχειρεί να κερδίσει αυτή τον πρώτο ρόλο στις διαδικασίες επίλυσης του προβλήματος και τις συνομιλίες, να έχει το πάνω χέρι». Η ανόητη αυτή εξήγηση προσπαθεί να δικαιολογήσει το επόμενο θαλάσσωμά μας επιρρίπτοντας την ευθύνη, πότε στην Σπέχαρ, πότε στον Άιντα, πότε στον Ντάουνερ, πότε στον Χατζηπετρή.