Breaking News
Ίσως υπάρχει ελπίδα

Η αλληλεγγύη για τον κάθε λαό δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, δεν είναι μια έννοια παροδική που ξεφτίζει μέσα στο πέρασμα του χρόνου. Είναι διαχρονική, υποδηλώνει την αγάπη του κάθε ανθρώπου για τον συνάνθρωπό του, που θέλει να τον βλέπει να ευημερεί και όχι να τον βλέπει να βιώνει την κοινωνική και οικονομική εξαθλίωση. Δυστυχώς, την αλληλεγγύη σε Κύπρο και Ελλάδα την υιοθετούμε και την εφαρμόζουμε όταν έχουμε μόνο εθνικές τραγωδίες όπως οι πρόσφατες φονικές πυρκαγιές της Αττικής. Όταν δηλαδή ως έθνος πιάσουμε πάτο. Όταν όμως η αλληλεγγύη αφορά εργασιακά και άλλα παρεμφερή δικαιώματα τότε η αλληλεγγύη πάει επιλεκτικά. Τότε ο ορθολογισμός παίρνει την θέση του παραλογισμού, η ανιδιοτέλεια παίρνει την θέση του ιδίου οφέλους, η ιδιωτική πρωτοβουλία κατασπαράσσεται στο όνομα του δημοσίου συμφέροντος. Αυτού του είδους την αλληλεγγύη την βιώσαμε στο παρελθόν και θα συνεχίζουμε να τη βιώνουμε και στη συνέχεια (τελευταίο παράδειγμα η ιστορία με τα ασυνόδευτα παιδιά στο Ζύγι).

Η αλληλεγγύη είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι κτίζεται μέσα από την παιδεία. Όταν καταφέρουμε να εδραιώσουμε μια πραγματική παιδεία που θα προάγει την αλληλοκατανόηση, την διαφορετικότητα και την συλλογική ευθύνη τότε θα παρατηρήσουμε βελτίωση σε όλους τους τομείς της οικονομίας μας. Δυστυχώς, στην πλειοψηφία των ε/κ εκπαιδευτικών αν δούμε από τους ανθρώπους που ηγούνται των συνδικαλιστικών τους οργανώσεων (που υποθέτω τους αντιπροσωπεύουν) θα διαπιστώσουμε πως κάθε άλλο παρά αλληλέγγυοι είναι.

Ευτυχώς, όμως δεν μπορούμε να πούμε πως ισχύει το ίδιο και για τους τ/κ δασκάλους, οι οποίοι έδειξαν και δείχνουν τον δρόμο της αλλαγής. Οι οποίοι συνεχίζουν τον αγώνα κάτω από πραγματικά αντίξοες οικονομικές και πολιτικές συνθήκες, οι οποίοι δεν αφήνουν σκιές για κάποιο «αόρατο χέρι» που θέλει να πλήξει την κοσμικότητα της κοινότητάς τους αλλά τον κατονομάζουν, οι οποίοι αμείβονται ελάχιστα σε σύγκριση με τους ε/κ συναδέλφους τους.

Είναι αυτοί που δεν θυμήθηκαν να έρθουν σε ρήξη με τον θρησκευτικό τους ηγέτη μόνο όταν είχαν θιχτεί τα εργασιακά τους συμφέροντα αλλά πάντα του έλεγαν να βλέπει την δουλειά του.

Ελπίζω με την επίλυση του κυπριακού προβλήματος οι τ/κ δάσκαλοι να παραμείνουν με τις ίδιες ατόφιες τους θέσεις και να εμβολιάσουν τους ε/κ συναδέλφους τους με πανανθρώπινες αξίες που θα πρέπει να έχει κάθε ευρωπαίος πολίτης για μια χώρα ευημερούσα.  Όταν γίνουν αυτά ίσως υπάρξει ελπίδα γι’ αυτό τον τόπο.

Top News