Breaking News
​Κούνια που μας κούναγε

Πέρασε χωρίς εκπλήξεις η «Εβδομάδα Κυπριακού», όπως πολλοί αποκάλεσαν την εβδομάδα που πέρασε στη Νέα Υόρκη με την ευκαιρία της Γενικής Συνέλευσης των ΗΕ. 

Ούτε δραματικές εξελίξεις, ούτε κανένα ελπιδοφόρο μήνυμα όσον αφορά το εθνικό μας θέμα. Η κατάσταση παραμένει η ίδια όπως τους τελευταίους 14 μήνες της περισυλλογής. Μπορεί το αδιέξοδο να μην έχει ακόμα επισημοποιηθεί, αλλά ούτε και διαφαίνεται η οποιαδήποτε πρόθεση από τα ΗΕ για ανάληψη νέας πρωτοβουλίας. Το καλύτερο που μπορούμε να περιμένουμε είναι ακόμα ένα ταξίδι της κ. Λούτ στην περιοχή απλά για να επιβεβαιώσει το «τέλος εποχής».

Καμιά από τις πλευρές φαίνεται να έχει δώσει πειστική απάντηση στο ερώτημα των ΗΕ ως προς το τι άλλαξε από το ναυάγιο του Crans Montana. Με εξαίρεση την άτυπη συνάντηση των ΥΠΕΞ των εγγυητριών δυνάμεων, η οποία ήταν διερευνητικού χαρακτήρα και απλά συμφώνησαν να τα ξαναπούν στο μέλλον, καμία απολύτως εξέλιξη που να δικαιολογεί και την παραμικρή αισιοδοξία.

Μέχρι και η ομιλία του ΠτΔ στη Γενική Συνέλευση, που αν και αναφέρθηκε όπως πάντα στο κυπριακό και στην ετοιμότητα της πλευράς μας για επανέναρξη των συνομιλιών, έδωσε έμφαση στις σχέσεις της Κύπρου με τα γειτονικά κράτη και στο ρόλο που διαδραματίζει η Κύπρος ως δύναμης σταθερότητας και ασφάλειας της περιοχής.

Τόσον οι συναντήσεις του ΠτΔ όσον και του υπουργού Εξωτερικών είχαν το άρωμα της πολυδιαφημιζόμενης πολυδιάστατης πολιτικής που εφαρμόζουμε τον τελευταίο καιρό. Οι όλες εν γένει επαφές, οι δηλώσεις και γενικά τα μηνύματα που εκπέμψαμε δεν ήταν μιας διαιρεμένης πατρίδας που έχει ως πρώτιστο στόχο την επανένωση και απαλλαγή από την για 44 χρόνια συνεχιζόμενη κατοχή. Η όλη μας παρουσία δεν έδωσε την εντύπωση ενός λαού που διακαώς επιζητεί λύση του εθνικού του προβλήματος.

Χαρακτηριστική και η δήλωση Κοτζιά: «Είμαι πάρα πολύ ευτυχής που πλέον πάρα πολλές δυνάμεις, και ισχυρές, στον κόσμο αντιμετωπίζουν την Κύπρο όχι ως ένα πρόβλημα του ΟΗΕ, αλλά, κυρίως, ως μια χώρα με μεγάλη γεωστρατηγική και γεωπολιτική σημασία».

Δεν είμαστε πλέον πρόβλημα για τον ΟΗΕ. Βέβαια όσον αφορά τον κ. Κοτζιά χρειάζεται ειδική ανάλυση. Χρειάζεται επιστημονική προσέγγιση. Χρειάζεται περισσή υπομονή και κατανόηση για να αντιληφθεί κάποιος τον τρόπο σκέψης του. Την στιγμή που όπως όλα δείχνουν φτάσαμε στο «τέλος εποχής», νοιώθει πάρα πολύ ευτυχής γιατί αναβαθμιστήκαμε γεωπολιτικά. Ξεχνά και πάλι ότι, ανεξάρτητα του αν μας θεωρούν υψίστης γεωπολιτικής σημασίας ή όχι, συνεχίζουμε να είμαστε μια ημικατεχόμενη πατρίδα. Αναβαθμισμένη μεν, μισή πατρίδα δε. Ότι και να λέει ο κ. Κοτζιάς οι πραγματικότητες είναι εκεί. Οι μεγάλες του επιτυχίες και τα κεκτημένα δεν στάθηκαν ικανά να ανατρέψουν τα τετελεσμένα που κάθε μέρα εδραιώνονται περαιτέρω.

Ο ΓΓ ούτε καν συζήτησε το κυπριακό με τον Σουλτάνο της Άγκυρας. Αντίθετα εκθείασε την άψογη στάση του στο μεταναστευτικό και στα θέματα της Συρίας, με ότι αυτό συνεπάγεται. Είναι η δεύτερη φορά που ο Αντόνιο Γκουτέρες επικροτεί την γενική στάση της Τουρκίας και πάλι σφυρίζουμε αδιάφορα. Βέβαια η εξήγηση όπου να ‘ναι θα δοθεί. Τουρκόφιλος και αυτός. Από σοφός που ήταν πριν λίγους μήνες θα χαρακτηριστεί και αυτός ως ένας ψεύτης λομπίστας των Τούρκων.

Η εντύπωση που δώσαμε είναι ότι πρώτιστος στόχος μας ήταν η επαναβεβαίωση και διεύρυνση των υφιστάμενων συμμαχιών για διαχείριση του ενεργειακού, η ανάδειξη της γεωπολιτικής μας σημασίας, και μετά, πολύ μετά, το εθνικό μας θέμα. Το ενεργειακό έπαυσε πλέον να είναι ο καταλύτης για επίλυση του κυπριακού. Αντεστράφησαν οι συντελεστές. Το κυπριακό χρησιμοποιείται πλέον ως καταλύτης για ευόδωση των ενεργειακών μας σχεδιασμών.

Συνοψίζοντας, τα πεπραγμένα της πολυαναμενόμενης «Εβδομάδας του Κυπριακού», δυστυχώς για μας, ο λογαριασμός και πάλι στο κόκκινο. Όση επιπολαιότητα, όση υστεροβουλία, όση πατριδοκαπηλία, όση «αχρωματοψία» και να διαθέτει κάποιος, μια είναι η ωμή πραγματικότητα. Στο κόκκινο όσον ποτέ άλλοτε. Πιο κόκκινο δεν γίνεται. Μετά από μισό αιώνα αγώνων και θυσιών και με το εθνικό μας θέμα στη χειρότερή του κατάσταση, καταντήσαμε να νοιώθουμε ευτυχείς, γιατί οι ξένοι θεωρούν την μισή μας πατρίδα ως μια χώρα με μεγάλη γεωστρατηγική και γεωπολιτική σημασία. Κούνια που μας κούναγε.