Καλή Ζωή


Μπορεί να ακροβατείς, μα επιβιώνεις...Της 'Αννας Μαρίας Χάσικου 
Μπορεί να ακροβατείς, μα επιβιώνεις...Της 'Αννας Μαρίας Χάσικου 

Σου έτυχε ποτέ να νιώθεις σαν να 'χεις ξέμεινει σε ένα βάλτο στη μέση μιας ξεχασμένης ερήμου που δεν ξέρεις ούτε καν τ' όνομα της;

Να θέλεις να τρέξεις μα τα πόδια σου να είναι κολλημένα στη γη σαν εφιάλτης που δε ξυπνάει;

 Ο άνθρωπος όμως είναι φτιαγμένος για να ‘ναι ευτυχισμένος, να νιώθει μέσα του τουλάχιστον εντάξει και να περνά τις στιγμές του όσο το δυνατό ουσιαστικότερα. Κι αυτό κάποτε δεν είναι εύκολο. Οι περιστάσεις δεν σου κάνουν πάντα το χατίρι.

Οι συγκυρίες συχνά δεν συγκινούνται. Η ζωή εκεί έξω σίγουρα δεν είναι και το πιο όμορφο μέρος να μεγαλώσει κάνεις. Τι ειρωνικό ακούγεται τώρα αυτό αν το βάλεις δίπλα στο κλισέ κάθε διπλανού σου: "χαλαρά, η ζωή είναι ωραία". Εγώ θα σου πω ότι πράγματι ισχύουν εξίσου και τα δύο. Όλοι μας ζούμε δύο ζωές.

Υπάρχουν και οι δύο όψεις. Όπως η νύχτα υπάρχει σε μια μέρα. Κι αυτό που θα κληθείς να μάθεις σε όλη τη ζωή σου είναι να εκπαιδευτείς στο να ακροβατείς ανάμεσα στους δύο αυτούς κόσμους σου. Να καταφέρεις να τα φέρνεις βόλτα παντώς καιρού. Είτε έχει φουρτούνα είτε πετύχεις καλοκαιριά.

Να ελίσσεσαι. Να ακροβατείς. Να επιζείς. Θα μάθεις με τον καιρό να αρκείσαι στις στιγμές, εκείνες που κρατούν τόσο όσο να πάρεις μια ανάσα χαράς, ένα χαμόγελο ελπίδας, μια ματιά αγάπης, ένα βλέμμα συμπαράστασης που να ψιθυρίζει "είμαι εδώ για σένα, ό,τι κι αν συμβεί" και να το εννοεί.

Αυτές οι στιγμές είναι που θα σε σώζουν πάντα κι αυτές πρέπει να κυνηγάς. Αυτές θα σε βάζουν πάντα στο παιχνίδι, θα σε "ντοπάρουν" και θα σου θυμίζουν το δρόμο όταν έχεις χαθεί και θα το πάθεις αυτό πολλές φορές, να είσαι έτοιμος. Παρ'την σου λένε και κάνε κουμάντο, χωρίς οδηγείες χρήσης, υποδείξεις ή διασαφηνίσεις. Ορίστε! Πάρε! Εσυ ο κάτοχος εσύ κι ο αφέντης της. Είναι ολόδικιά σου.

Δικιά σου κι η ευθύνη της έκβασής της. Δικά σου τα εγκεφαλικά παιχνίδια και τα συναισθήματικα σκαμπανεβάσματα. Βγάλτα πέρα. Αν έμαθα λοιπόν κάτι είναι να μην εγκαταλείπω ποτέ τις προσπάθειες ώστε να συλλέξω όσες πιο καλές μέρες μπορώ. Να μαζέψω όσες παραπάνω όμορφες στιγμές, ζεστά χαμόγελα, τραγελαφικές περιπέτειες να διηγουμαι σε γνώστους κι άγνωστους της ζωής μου και να γελάω με θράσος στα μούτρα του σοβαρού προσώπου της ζωής.

Να τις βάλω στο καλαθάκι μου και να πειστώ πως αυτή είναι η ζωή μου. Καμία άλλη. Και καλά κάνεις να κάνεις κι εσύ το ίδιο. Δουλεύει. Να δίψας για ευτυχισμένες στιγμές, μην προσδοκάς την ευτυχισμένη ζωή να σου συμβεί. Το πιο πιθανον είναι πως θα σε πάρουν τα χρονια περιμένωντας και θα χάσεις το τρένο.

Σκιαγραφώντας σε μια νύχτα τη ζωή μου, χαμένη στις καταδύσεις της σκέψης μου, στα κάτεργα του νου και στα έγκατα της ψυχής μου, κατέληξα να ακροβατώ ανάμεσα σε δύο κόσμους.

Στις δυό μου όχθες. Αυτόν που όλα βαίνουν καλώς, οι άνθρωποι δε φοράνε μάσκες, η υγεία των αγαπημενων μου πρόσωπων βρίσκεται σε άρτια κατάσταση, η ζωή κυλά ήρεμα κι ομαλά. Εκεί όπου κάθε μέρα έχει ήλιο κι είναι γιορτή, εκεί που η θετική σκέψη χτυπάει κόκκινο κι είναι η μόνη πραγματική επιλογή μου.

Ακροβατωντας αναμεσα στις μέρες εκείνες που τα χαμόγελα δίνουν και παίρνουν, οι υποσχέσεις κρατάνε για πάντα κι η αγάπη κάνει τα γιατρικά της. Εκεί που σχεδόν προσεγγίζεις δειλά την ευτυχία και μοιάζει ψέμα. Κι ανάμεσα στην άλλη όψη της, την πιο σκληρή, εκεί όπου ξεσπά συνεχώς μπόρα.

Εκεί που ένα πελώριο μαύρο σύννεφο σκεπάζει αυθαίρετα το ουράνιο τόξο που μόλις πρόλαβε και βγήκε στη ψυχή μου. Εκεί που αγωνίω κι ανησυχώ. Τρομάζω και φοβάμαι. Εκεί που κλαίω γιατί κάποιος μου λείπει. Γιατί κάποιον άλλον έχασα. Γιατί ο ανθρωπός μου είναι άρρωστος. Εκεί που επικαλούμαι τον άγγελο που έχω στον ουράνο και τον ίδιο το Θεό. Εκεί που μετρώ αντοχές. Εκεί που αμφιταλαντεύομαι, λυγίζω μα κρατιέμαι. Εκεί που επιζώ. Εκεί ακριβώς ακροβατώ κι επιβιώνω.. Α.Χ