Ο δάσκαλος τότε και σήμερα

ΤΗΝ ΕΖΗΣΑ αυτήν την εποχή. Τότε που ο δάσκαλος ετύγχανε σεβασμού στη μικρή κοινωνία που ζούσε ή εργαζόταν και ο λόγος του ή η παρουσία του κάπου ήταν μέγα γεγονός. Ήμουν μικρό παιδί, στο δημοτικό του Κοντεμένου. Ο δάσκαλος μαζί με τον ιερέα ήταν οι ξεχωριστοί της μικρής κοινωνίας του χωριού. Ήταν οι άνθρωποι που γνώριζαν δύο γράμματα παραπάνω από τους άλλους και όλοι έτρεχαν κοντά τους για να ζητήσουν τη γνώμη τους, να πάρουν τη συμβουλή τους. Περπατούσε ο ιερέας στο χωριό και όλοι του φιλούσαν το χέρι με αγάπη και σεβασμό, όχι τυπικά όπως σήμερα. Περπατούσε ο δάσκαλος και όλοι τον καλούσαν στο σπιτικό τους για να τον κεράσουν.

ΤΟΤΕ οι δάσκαλοί μας έρχονταν από άλλα χωριά. Ξυπνούσαν πολύ πρωί και έπαιρναν το λεωφορείο της γραμμής για να ’ρθουν στον Κοντεμένο. Και επέστρεφαν αργά το βράδυ. Ποτέ τους δεν παραπονέθηκαν για τις πολλές ώρες εργασίας ούτε για τον μισθό τους. Ήταν εκεί συνέχεια, μάλιστα τα απογεύματα πήγαιναν στα σπίτια και ενημέρωναν τους γονείς για την πορεία των παιδιών τους. Αντάλλαζαν απόψεις, συμβούλευαν, παρότρυναν. Ενδιαφέρονταν για τα παιδιά παραπάνω από τους γονείς τους. Και αν καμιά φορά ο μαθητής παραπονιόταν στον πατέρα του ότι τον έδειρε ο δάσκαλος (τότε οι δάσκαλοι έδερναν και με το νόμο μάλιστα), η στερεότυπη απάντηση ήταν: «Καλά σου ’κανε. Και λίγες σου ’δωσε».

ΤΟΤΕ η ειδικότητα του δασκάλου ήταν αυτό που λέμε λειτούργημα και όχι επάγγελμα. Είχε μεράκι γι’ αυτό που έκανε, δεν ήταν εγωιστής. Αγαπούσε και σεβόταν και αυτός τους μαθητές του και προσπαθούσε να κατανοήσει τον εσωτερικό ψυχισμό τους. Η λέξη «ειρωνεία» απουσίαζε από το λεξιλόγιό του.

ΣΗΜΕΡΑ η κοινωνία αντιμετωπίζει τον δάσκαλο διαφορετικά και δεν έχει άδικο. Δεν τον εκτιμά, δεν τον σέβεται, τον περιφρονεί, τον κοροϊδεύει, αδιαφορεί για την παρουσία του. Τον βλέπει σαν ένα συμφεροντολόγο που το μόνο που σκέφτεται είναι το προσωπικό του συμφέρον. Που την ειδικότητά του την μετέτρεψε από λειτούργημα σε επάγγελμα. Που πάει στο σχολείο και συνέχεια κοιτά το ρολόι. Που διαμαρτύρεται βρίζοντας θεούς και δαίμονες γιατί τον μετέθεσαν σε σχολείο που είναι κάποια μέτρα μακριά από το σπίτι του. Το τελευταίο παράδειγμα, αυτό που ζούμε εδώ και μερικές εβδομάδες, είναι το πιο χαρακτηριστικό: Ξεσήκωσαν τον κόσμο επειδή η κυβέρνηση αποφάσισε να φέρει στην τάξη καμιά εβδομηνταριά αργόσχολους συνδικαλιστές και να περικόψει κατά μια σαραντάλεπτη περίοδο τη βδομάδα το καθησιό τους.

ΦΤΑΣΑΜΕ σήμερα στο εξής κατάντημα: Ένας εκπαιδευτικός να γράφει στο διαδίκτυο για «παπαριές» και αντί να απολογηθεί ή να ανακαλέσει, να προσπαθεί να πείσει την κοινωνία μας ότι είναι λέξη αξιοσέβαστη και όχι του πεζοδρομίου. Ξεχνά ο κύριος αυτός ότι σήμερα η κοινωνία είναι πιο μορφωμένη από τον ίδιο. Και κάνει πως δεν καταλαβαίνει, όπως και όλοι οι εκπαιδευτικοί, ότι η απαξίωσή τους από την κοινωνία οφείλεται αποκλειστικά στους ίδιους.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Κάποιος παιδαγωγός έγραψε: «Μεγάλος δάσκαλος δεν είναι αυτός που διδάσκει το καλό με ωραία λόγια, αλλά εκείνος που το διδάσκει με το παράδειγμά του».

Top News