Ο «εν όπλοις» κ. Κοτζιάς και η Κύπρος

ΕΙΝΑΙ διαχρονικά αποδεδειγμένο ότι η ρώσικη διπλωματία δεν διακρίνεται ούτε για τη λεπτότητα και αβρότητά της, ούτε και για τη μη ανάμειξή της τα στα εσωτερικά άλλων χωρών. Ιδιαίτερα σε χώρες που θεωρούνται φιλικές ή και της επιρροής της Μόσχας, οι Ρώσοι διπλωμάτες λειτουργούν συνήθως εκτός διπλωματικών πλαισίων και κανόνων και επιχειρούν να διαμορφώσουν και επηρεάσουν καταστάσεις, όχι κατά προτεραιότητα προς όφελος της συγκεκριμένης χώρας, αλλά προς όφελος της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής και των ρωσικών πολιτικών, οικονομικών ή στρατηγικών συμφερόντων.

Η ΠΡΟΣΦΑΤΗ απροκάλυπτη απόπειρα της ρωσικής διπλωματίας να αναμειχθεί με ανορθόδοξους τρόπους στα εσωτερικά της Ελλάδας, αποσκοπώντας στον τορπιλισμό της συμφωνίας Τσίπρα-Ζάεφ για το Μακεδονικό, είναι ένα ακόμα παράδειγμα που επιβεβαιώνει τον κανόνα και δικαίως και ορθώς προκάλεσε την έντονη και δυναμική αντίδραση της Ελλάδας.

ΤΗΝ ΣΥΜΦΩΝΙΑ των Πρεσπών εκείνοι που έχουν δικαίωμα να κρίνουν, ελεύθερα και ανεπηρέαστα από τον οποιονδήποτε, και να αποφασίσουν αν αποδέχονται ή όχι να εφαρμοστεί, είναι οι λαοί των δύο χωρών και τα κοινοβούλιά τους, με βάση τα δικά τους εθνικά και άλλα συμφέροντα και καμίας Ρωσίας ή οποιασδήποτε άλλης χώρας δεν της πέφτει κανένας απολύτως λόγος, έστω και αν ακόμα θεωρεί, ότι αυτή δεν εξυπηρετεί τα δικά της στρατηγικά συμφέροντα.

Η ΕΛΛΑΔΑ λοιπόν είχε κάθε δικαίωμα να αντιδράσει στην ωμή ρωσική παρέμβαση στα εσωτερικά της και να προχωρήσει και σε απελάσεις Ρώσων διπλωματών ή πολιτών, εφόσον κατείχε στοιχεία που τεκμηρίωναν παράνομες και ανορθόδοξες εκ μέρους τους, ενέργειες.

ΗΤΑΝ όμως φυσιολογικό και αναμενόμενο, ότι θα εκδηλώνονταν κάποια στιγμή και ρωσικά αντίποινα, αφού αποτελεί διεθνή πρακτική, μία χώρα να απαντά σε απελάσεις πολιτών της με το ίδιο μέτρο. Κάπου εκεί θεωρώ ότι θα έπρεπε το όλο θέμα να θεωρηθεί λήξαν και να αρχίσουν οι προσπάθειες για σταδιακή εκτόνωση της κρίσης.

ΑΝΤΙ ΑΥΤΟΥ το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, επέλεξε να δώσει συνέχεια με μία σκληρή και άκρως επιθετική ανακοίνωση κατά της Ρωσίας και την ταυτόχρονη ανάκληση του Έλληνα πρέσβη στη Μόσχα, ρίχνοντας και άλλο λάδι στη φωτιά και μπαίνοντας σε τροχιά πλήρους σύγκρουσης με μία υπερδύναμη, όπως είναι η Ρωσία. Πρόκειται δυστυχώς για μία εντελώς λάθος επιλογή και απόφαση που δείχνει έλλειψη ψυχραιμίας και πολιτικής διορατικότητας, η οποία εν τέλει εξουδετερώνει και όποιο δίκαιο είχε σε αυτή την υπόθεση, η Ελλάδα.

Η ΠΡΩΤΗ δε που ίσως πληρώσει ακριβά αυτή τη μετωπική σύγκρουση Ελλάδας-Ρωσίας είναι τελικά η Κύπρος. Σε μία κρίσιμη για το κυπριακό στιγμή, η Κύπρος δεν έχει την πολυτέλεια να χάνει, για τα ένθεν και ένθεν, διπλωματικά καμώματα, ένα πολύτιμο σύμμαχο και συμπαραστάτη και εντός Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και γενικώς.

ΝΑΙ, η πολιτική της Ρωσίας στο κυπριακό ήταν πάντοτε αμφιλεγόμενη. Μπορεί λεκτικά να υποστήριζε τα δίκαιά μας αλλά στην πράξη ουδέποτε έριξε το «βάρος» της και άσκησε την τεράστια επιρροή της για μία δίκαιη λύση στο κυπριακό. Κρατούσε πάντοτε και τα δύο σχοινιά για να μην κακοφανίσει την Τουρκία με την οποία την συνδέουν τεράστια οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα. Όμως, για να λέμε το δίκαιο, ουδέποτε υπήρξε εχθρική προς την Κύπρο.

ΓΙ’ ΑΥΤΟ και θεωρώ ότι είναι ολέθριο και εθνικά επιζήμιο το λάθος του κ. Κοτζιά, να «χαρίζει» σήμερα αβρόχοις ποσί τη Ρωσία στην Τουρκία και να την αναγορεύει «εν όπλοις σύντροφό της».

Top News