Breaking News

Blogs


Ο λαβύρινθος του Κυπριακού

Αν ανατρέξουμε στη μακρά διαδρομή του Κυπριακού δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσουμε ότι το σημερινό αδιέξοδο έγινε πιο περίπλοκο συνεπεία μιας αλυσίδας λαθών και οδυνηρών χειρισμών που πιστώνονται στην ελληνοκυπριακή πλευρά. Οι Τούρκοι δεν χρειάστηκε να κάνουν πολλά, παρά να εκμεταλλευτούν τα δικά μας λάθη για να εδραιώσουν τη διχοτόμηση. Και το δυστύχημα είναι ότι οι λανθασμένοι χειρισμοί συνεχίζονται μέχρι και σήμερα με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε ένα βήμα πριν από τη μονιμοποίηση των τετελεσμένων της τουρκικής εισβολής που ακρωτηρίασε και μοίρασε στα δύο το νησί μας το 1974.

Θύματα της τουρκικής εισβολής δεν είναι, βεβαίως, μόνο οι Ελληνοκύπριοι αλλά και οι Τουρκοκύπριοι που νιώθουν Κύπριοι και δεν θέλουν να εξαφανιστούν σαν κοινότητα μέσω μιας ενδεχόμενης προσάρτησης των κατεχομένων στην Τουρκία ή μιας «λύσης» δύο ξεχωριστών κρατών. Είναι κι αυτή μια πραγματικότητα που δεν πρέπει να αγνοούμε, αν θέλουμε κάποτε να φτάσουμε στην επανένωση. Όπως και πολλά άλλα που, δυστυχώς, παραβλέπουμε.

Οι πρόσφατες παλινδρομήσεις του προέδρου Αναστασιάδη και οι «ιδέες» του για αποκέντρωση εξουσιών και χαλαρή ομοσπονδία, είναι ένα ακόμη δείγμα του λαβύρινθου στον οποίο έχουμε οδηγήσει το Κυπριακό και δεν μπορούμε να βρούμε διέξοδο. Μετά από τέσσερις και πλέον δεκαετίες που η ελληνοκυπριακή ηγεσία συναίνεσε σε λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, έρχεται Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας να αμφισβητεί ότι η συγκεκριμένη λύση είναι εφικτή. Και είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι αυτή είναι η άποψη και μιας πολύ μεγάλης μάζας των Ελληνοκυπρίων, αν όχι και της πλειοψηφίας, αν δούμε και τις σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης. Ποια είναι όμως η εναλλακτική επιλογή, εκτός από τη διαιώνιση της σημερινής απαράδεχτης κατάστασης που θα εγκυμονεί μονίμως κινδύνους για πρόκληση από την κατοχική Τουρκία μιας νέας ανάφλεξης;

Η αμφισβήτηση της διζωνικής ομοσπονδίας είναι σαφέστατα και μια παραδοχή ενός ακόμη λάθους που δεν διορθώνεται όμως εκ των υστέρων γιατί θα κάνει τα πράγματα χειρότερα. Όπως είχε συμβεί και με την απόπειρα εκείνη του Μακαρίου το 1963 να αλλάξει τα δεκατρία σημεία του συντάγματος του 1960 με το πρόσχημα να γίνει πιο «λειτουργική» και εκείνη η λύση. Μια λύση που επίσης έπασχε γιατί αναβάθμιζε σε ίση κοινότητα με το 82% του πληθυσμού, τη μειοψηφία του 18% των Τουρκοκυπρίων και τους έδινε πολλά προνόμια τα οποία ωστόσο αποδεχθήκαμε. Όμως, ούτε τα κεκτημένα των Τουρκοκυπρίων δεν μπορούμε εκ των υστέρων να μην αναγνωρίζουμε, ούτε και τη συναίνεσή μας σε λύση διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας, είμαστε σε θέση να αναιρέσουμε. Οι συνέπειες αυτών των οδυνηρών λαθών δεν μπορούν να διαγραφούν με τη διάπραξη νέων και μεγαλύτερων, γιατί η κατάσταση θα γίνει ακόμη πιο περίπλοκη και θα χάσουμε οριστικά το βόρειο τμήμα του νησιού.

Για παράδειγμα, η έννοια της πολιτικής ισότητας των Τουρκοκυπρίων είναι κατοχυρωμένη πλέον με το ψήφισμα 750 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ το οποίο ξεκαθαρίζει ότι αυτή δεν ισοδυναμεί με αριθμητική ισότητα αλλά με «αποτελεσματική συμμετοχή των δύο κοινοτήτων σε όλα τα ομοσπονδιακά όργανα» του κράτους.

Συνεπώς, εδώ που φτάσαμε, σε αυτή την απελπιστική κατάσταση που μας έχουν οδηγήσει οι εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες που είχαμε στο νησί και για να μην έχουμε μόνιμα σύνορα με την Τουρκία και στην Κύπρο, μόνο διορθώσεις μπορούν να γίνουν. Η επιδίωξη θα πρέπει να είναι το εφικτό. Μια λύση που, ρεαλιστικά μιλώντας, δεν μπορεί να είναι ούτε ιδεατή, μήτε δίκαιη, αλλά μπορεί να είναι βιώσιμη και να μετριάζει όλες αυτές τις αρνητικές συνέπειες που θέτουν σε κίνδυνο την επιβίωση του Ελληνισμού στο νησί…