Οι προειδοποιήσεις Αβέρωφ

ΕΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑ των ημερών, είναι τι συνέβη ξαφνικά και ο Αβέρωφ Νεοφύτου βγήκε τόσο δυνατά μπροστά και με δραματικό τρόπο προειδοποιεί για το παράθυρο της λύσης που κλείνει και το τσουνάμι που έρχεται να πλακώσει τον τόπο.

Ο ΠΛΕΟΝ αρμόδιος να απαντήσει τι συμβαίνει και γιατί ειδικά τώρα, είναι φυσικά ο ίδιος. Εμείς οι υπόλοιποι, χωρίς να θέλουμε ή να επιδιώκουμε να «μπούμε στα δικά του παπούτσια», μπορούμε ως τρίτοι να κάνουμε τις δικές μας ερμηνείες και εικασίες.

ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ που μπορεί να πει κάποιος είναι ότι ο πρόεδρος του μεγαλύτερου κόμματος και κυβερνώντος ταυτοχρόνως, δεν τρελάθηκε ξαφνικά και άρχισε να κινδυνολογεί, όπως λένε κάποιοι, έτσι για πλάκα και χωρίς να ξέρει τι λέει. Ο Αβέρωφ Νεοφύτου είναι σίγουρο, ότι και ξέρει τί λέει, αλλά το κυριότερο και πλήρη συναίσθηση έχει, και για την βαρύτητα των προειδοποιήσεών του, αλλά και για τις πολύπλευρες προεκτάσεις τους.

ΟΥΤΕ ΟΜΩΣ και το «τάιμινγκ» που τον έκανε να βγει μπροστά, είναι τυχαίο. Μετά την κατάρρευση του Κραν  Μοντανά, όσοι σε αυτό τον τόπο εξακολουθούν να επιδιώκουν τη λύση του κυπριακού, παρά την τότε απογοήτευση, συνέχισαν να θεωρούν ότι υπάρχει ακόμα ανοικτό παράθυρο ελπίδας, φτάνει τα εμπλεκόμενα μέρη να κάνουν εκείνο το απλό που ζήτησε τότε ο Γ.Γ. του ΟΗΕ.

ΝΑ ΑΦΗΣΟΥΝ δηλαδή λίγο το χρόνο και τη συναισθηματική φόρτιση να περάσουν, να κάνει η κάθε μία, από τις τέσσερις πλευρές, τη δική της αυτοκριτική, να αναστοχαστούν και να δουν με ποιες διαφοροποιήσεις στις θέσεις τους, μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στο να επιτευχθεί η υπέρβαση που χρειάζεται για να βρεθεί μία αμοιβαία αποδεκτή λύση.

ΚΑΙ Η ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα δεν ήταν ευσεβοποθισμός ή ανεδαφική, αλλά εστιαζόταν στο γεγονός ότι η τεράστια πρόοδος που πέτυχαν οι Αναστασιάδης και Ακιντζί  στις εσωτερικές πτυχές και η ύπαρξη του πλαισίου Γκουτέρες, που βάζει τις βάσεις να επιλυθούν με τρόπο που να καθησυχάζει εκατέρωθεν ανησυχίες σε σημαντικά θέματα, όπως των εγγυήσεων, της αποχώρησης στρατευμάτων και της συμμετοχής στη διακυβέρνηση, άφηνε ελάχιστο και σχετικά ευκολοδιάβατο δρόμο να διανυθεί μέχρι το τέρμα, και εκείνο που απέμενε ήταν η αναγκαία πολιτική βούληση και θέληση.

Ο ΑΒΕΡΩΦ, που έδωσε και εκείνος την πίστωση αυτή χρόνου στους εμπλεκόμενους, αποφάσισε λοιπόν να μιλήσει τώρα γιατί διαπίστωσε, ότι ούτε στη Ν. Υόρκη οι εμπλεκόμενοι πήγαν με κάτι νέο και ουσιαστικό ή με την αναγκαία πολιτική βούληση, αλλά και γιατί από τις επαφές που είχε και ο ίδιος εκεί, αντιλήφθηκε, ότι οι ξένοι που πασχίζουν εδώ και χρόνια να μας βοηθήσουν να φτάσουμε σε μία λύση έχουν ήδη απογοητευτεί, κουραστεί και δεν έχουν πλέον αντοχές και διάθεση να παίξουν τα παιχνίδια μας.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΟΝΤΑΣ τα αυτά αποφάσισε, και πολύ καλά έκανε, ότι όφειλε να βγεί μπροστά σε μία ύστατη προσπάθεια αφύπνισης και συστράτευσης ημών, της κοινωνίας των πολιτών, αλλά και των υπόλοιπων πολιτικών δυνάμεων της λύσης.

ΤΟ ΚΥΡΙΟΤΕΡΟ, όμως, θεωρώ έστω και αν ο ίδιος δεν το λέει, (γιατί προφανώς πιστεύει ότι δεν του το επιτρέπει ο θεσμικός του ρόλος ως αρχηγός του κυβερνώντος κόμματος), είναι ότι αποφάσισε να μιλήσει τώρα για να στείλει και ένα ξεκάθαρο μήνυμα στον ίδιο τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και αποκλειστικό διαχειριστή του κυπριακού, ότι αν δεν αντιδράσει αποφασιστικά στη σημερινή κατάσταση, κινδυνεύει από πρόεδρος της λύσης να γραφτεί στην ιστορία, ως ο πρόεδρος της διχοτόμησης.

Top News