Πήγαμε, είδαμε και απήλθαμε

ΔΙΑΒΑΣΑ με μεγάλη προσοχή τις δηλώσεις και των δύο ηγετών μετά τις συναντήσεις τους με τον ΓΓ στη Ν. Υόρκη, αναζητώντας να βρω σε αυτές κάτι το νέο, κάτι το διαφορετικό από αυτά που ακούμε εδώ και 15 μήνες, κάτι που να δείχνει ότι θέλουμε και επιδιώκουμε ως Κύπριοι να βάλουμε τέρμα στην μακρά στασιμότητα στο κυπριακό και να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για μία ακόμα προσπάθεια επίλυσης του προβλήματός μας  και πήγαμε στην Ν. Υόρκη έτοιμοι και αποφασισμένοι γι’ αυτό.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ούτε από τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, αλλά ούτε και από τον Μουσταφά Ακιντζί, είδα ή άκουσα κάτι καινούργιο, παρά μόνο ένα από τα ίδια, και διερωτώμαι ειλικρινά γιατί πήγαν να συναντήσουν τον Αντόνιο Γκουτέρες, από την στιγμή που δεν είχαν κάτι νέο να του πουν.

ΕΙΝΑΙ πασιφανές ότι το νεκρό 15μηνο μετά το Κραν Μοντανά, ούτε αξιοποιήθηκε για αναστοχασμό, όπως ζήτησε ο ΓΓ, αλλά ούτε και έφερε κάποια ουσιαστική διαφοροποίηση στις θέσεις εκείνες των εμπλεκόμενων πλευρών που έφεραν το αδιέξοδο στο Κραν Μοντανά.

ΑΥΤΟ τουλάχιστον δείχνουν οι δημόσιες τοποθετήσεις των δύο ηγετών μετά τις συναντήσεις με τον κ. Γκουτέρες και αν τα πράγματα δεν λέχθηκαν εντελώς διαφορετικά πίσω από τις κλειστές πόρτες του γραφείου του ΓΓ, τότε τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει ούτε και μέσα στην 15νθήμερη παράταση, που με καλή του πίστη και διάθεση έδωσε ο Αντόνιο Γκουτέρες και εκείνο που απομένει, είναι η επισημοποίηση, με την εκπνοή της νέας προθεσμίας, και της νέας αυτής προσπάθειας του διεθνούς παράγοντα, να διασώσει αυτό που εμείς δείχνουμε να φωνάζουμε, ότι δεν πολυκαιγόμαστε να διασώσουμε.

ΑΝ ΛΟΙΠΟΝ μετά από 15 μέρες, ο Αντόνιο  Γκουτέρες μας ενημερώσει, ότι υπό τις περιστάσεις δεν εκτιμά ότι υπάρχουν οι συνθήκες και προϋποθέσεις για να αναλάβει οποιαδήποτε νέα πρωτοβουλία στο κυπριακό, ας μην εκπλαγούμε και ας μην καμωθούμε ότι τάχατες δεν καταλαβαίνουμε γιατί.

ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΡΙΟΤΕΡΟ, ας μην μπούμε καν στον γνωστό τροπάρι, της επίρριψης η μία πλευρά στην άλλη των ευθυνών, γιατί από την στιγμή που μετά από 15 μήνες απραξίας και στασιμότητας, καμία πλευρά δεν πήγε μπροστά στον ΓΓ για να του πει, ότι εμείς είμαστε έτοιμοι να διαφοροποιήσουμε την Α ή Β θέση μας, για να μπορέσει η διαδικασία να προχωρήσει, τότε θα είναι και οι δύο πλευρές, εξίσου υπεύθυνες.

ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ του Προέδρου στην Ν. Υόρκη μου προέκυψε όμως και μία απορία ουσίας: «Στο πλαίσιο Γκουτέρες δήλωσε, προνοείται, μεταξύ άλλων, η κατάργηση των εγγυήσεων και τα θέματα της κάθετης μείωσης τουρκικού στρατού με απόφαση κατά πόσο θα ήταν με οριστικό τερματισμό της παρουσίας ή ενδεχόμενα κάτι άλλο που τα μέρη αποφάσισαν».

ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ απλό, ίσως και αφελές: Γιατί εμείς αφήσαμε τότε αυτή την μεγάλη ευκαιρία που μας έδινε το πλαίσιο, προσυπογράφοντας το αμέσως και χωρίς καμία αντίρρηση, και να υποχρεώναμε την άλλη πλευρά, ή να το προσυπογράψει επίσης ή να το απέρριπτε, αναλαμβάνοντας εκείνη την αποκλειστική ευθύνη γι αυτό; Και επίσης γιατί ζητάμε σήμερα προετοιμασίες και προεργασίες για μία νέα Διάσκεψη αλλά και προδεσμεύσεις της άλλης πλευράς στα θέματα των εγγυήσεων και της αποχώρησης των στρατευμάτων, όταν τα «καυτά» αυτά θέματα, είναι τόσο ξεκαθαρισμένα και διασφαλισμένα μέσα από το πλαίσιο Γκουτέρες;

Top News