Καλή Ζωή


Πρόσεχε πού ακουμπάς την ψυχή σου...
Πρόσεχε πού ακουμπάς την ψυχή σου...

Της Άννας Μαρίας Χάσικου

Τι κι αν η ζωή σου δεν κυλά πια ομαλά, φτάνει που τα όνειρά σου είναι τουλάχιστον εκεί αλώβητα και σου φτιάχουν- μερικές στιγμές- το κέφι.

Πόσες φορές μπόρεσες στ’ αλήθεια ν’ανοιχτείς, πόσες άλλες κατάφερες να τσαλακωθείς αφήνωντας την ασχήμια και τη γύμνια του ρημαγμένου και σπασμένου εαυτού σου να φανεί;  Να πάψει να κρύβεται.  Κι ας μη βρήκε πάντα την απήχηση που του άξιζε.

Μετράς τα σημάδια της προδοσίας ανθρώπων που μέχρι χτες ονόμαζες φίλους σου.  Mένεις άναυδος μπροστά στο ξεδίπλωμα του αληθινού εαυτού τους.  Αυτόν που είχαν εξαρχής για εαυτόν κι εσύ δεν έβλεπες.  Δεν αλλάζουν οι άνθρωποι καρδιά μου, προσαρμόζονται απλώς προσωρινά στις καταστάσεις και σωπαίνουν ή προσποιούνται, όσο τους παίρνει. Μέχρι να φύγουν. Γιατί οι άνθρωποι φεύγουν κι εκεί ακριβώς είναι το θέμα.

Καλά τα ξενύχτια, οι βόλτες,τα ποτά, τα ευτράπελα, τα κους κους, μα είσαι στ’ αλήθεια βέβαιος πως μπορείς να νιώθεις μαζί τους ολοκληρωμένος άνθρωπος;  Οι στιγμές σου μπορούν να είναι ολοκληρωμένες δίπλα τους;  Είσαι σίγουρος πως σε κάνουν άνθρωπο καλύτερο; Πιστεύεις ότι σε εξελίσουν με τρόπο ώστε να προσεγγίσεις τη λαμπρότερη εκδοχή του εαυτού σου; Αναλογίσου.

Μάθε να κρατάς κάτι και για ‘σένα, να σώζεσαι επιτέλους μόνος σου αν χρειαστεί.  Μεγάλωσες. Να σκέφτεσαι διπλά όταν παραθέτεις τα αγκάθια που σε ματώνουν τις νύχτες που πονάς και που δε ξημερώνουν. Να προσέχεις που ακουμπάς τη ψυχή σου, καρδιά μου. Είναι εύθραυστη. Έχει τα κουμπιά της και την περιπλοκότητά της. Και δεν έχουν όλοι ευαίσθητες χορδές.

Να περνάς καλά αλλά τη μαυρίλα σου να την εκρφράζεις με φειδώ. Έστω κι αν σε πνίγει.  Έστω κι αν πολλές φορές είναι το μόνο που θέλεις να μοιραστείς, να ουρλιάξεις, να το αποθέσεις σε έναν άλλον άνθρωπο επιχειρώντας διακαώς να ξαλαφρώσεις.

Να θυμάσαι όμως πως η πιο ασφαλής διέξοδος είναι αυτή της ψυχής σου, μεταξύ εσένα και της σοφίας που απέκτησες μέσα στα χρόνια.  Και μετά από τόσες πισώπλατες μαχαιριές, τόσες απογοητεύσεις, τόσα ερωτηματικά, τόσα παράπονα, δε χρειάζεσαι πια καμία άλλη τρανταχτή απόδειξη για να σ’αγκαλιάσεις όσο πιο σφιχτά μπορείς.

Αξίζεις πολλά. Το ακούς συχνά. Μα να το πιστεύεις. Το πιο σημαντικό είναι πως αξίζεις όλο και περισσότερα μέσα στα χρόνια. Με την κάθε μέρα που περνάει. Μέσα σε κάθε μέρα που στάθηκες ικανός να να σ’ επιβιώσεις. Μεγαλώνοντας, επιβιώνοντας, η αξία σου ανεβαίνει. Κι εκεί ακριβώς είναι το θέμα.

Μην επιτρέψεις να παραβλέψεις τους αγώνες ώστε να επιβεβαιώσεις τις κακίες τους.  Ούτε χρειάζεται να ξέρουν για τις μάχες που κέρδισες. Εσύ ξέρεις. Κι είναι πάντα αρκετό. Να’σαι μαζί τους καλός. Να τους χαμογελάς. Και να γελάς όσο μπορείς. Να σου γελά η ζωή, όσο μπορεί. Κάθε που βρίσκει χρόνο.

Να ατενίζεις μπροστά στο βαρύ Χειμώνα τους, μπροστά υποτίμηση ή την απαξίωση ή την αποτυχημένη εξυπνάδα τους.  Μπροστά στην κριτική, τις ανυπόστατες εικασίες ή το φθόνο τους. Μόνο εσύ ξέρεις τι είσαι και τι δεν είσαι. Μην επιτρέψεις να σου το καθορίσει κανείς. Ακούς;

Κάνε να έρθει στη καρδιά σου επιτέλους καλοκαίρι. Να αλλάξει ο καμβάς σου. Τίποτα απο τις μπόρες σου να μη θυμάσαι.  Να σ’ αγαπάς.  Κάθε μοναδική μέρα. Για να αντέξεις. Να ονειρεύεσαι πάντα. Να αντέχεις να ονειρεύεσαι όμως και με χάλια καιρό.

Να θυμάσαι πως τα όνειρά σου δεν μπορεί να τα λερώσει καμία βροχή και πως πάντα θα σου κάνουν παρέα. Άγρυπνοι φρουροί στα σκοτάδια σου.

Top News