Breaking News
Τελικά, πού ανήκουμε;

Του Θεόδωρου Θεοδώρου

Πού ανήκουμε; Σε ποια σφαίρα επιρροής; Σε ποια συμμαχία; Επιτέλους πού ανήκουμε γεωπολιτικά; Ένα διαχρονικό και απλό ερώτημα που μένει αναπάντητο.

Μια απλουστευμένη και αυτονόητη προσέγγιση είναι ότι σαν χώρα μέλος της ΕΕ ανήκουμε στη Δύση.

Δυστυχώς όμως στη μικρή μας πατρίδα τα αυτονόητα δεν είναι δεδομένα και τα απλά δεν είναι τα λογικά. Η σύγχρονη ιστορία μας αντικρούεται με τη λογική.

Υπάρχουν πολλές απόψεις. Ανήκουμε παντού και πουθενά. Ανήκουμε σε όλες τις συμμαχίες και σε καμία. Ανήκουμε σε όλα τα σημεία του ορίζοντα και σε κανένα. Σίγουρα ανήκουμε στη Δύση (χώρα ΕΕ). Ανήκουμε στο Νότο αφού είμαστε μία των χωρών του Νότου εντός ΕΕ. Όμως από την άλλη σίγουρα ανήκουμε και στην Ανατολή. Οι Ευρωπαίοι εταίροι μάς αποκαλούν ρωσικό μαγαζί. Πέμπτη φάλαγγα των ρωσικών συμφερόντων και παράνομων ενεργειών στο χώρο της Ευρώπης, μας χαρακτηρίζει σε ανάλυσή της η δεξαμενή σκέψης «Ευρωπαϊκές Αξίες» (European Values). Ακόμα οι Αμερικανοί, ιδίως τον τελευταίο καιρό σε σχέση με τον οικονομικό πόλεμο με την Ρωσία, μας ζητούν επιτακτικά να διαλέξουμε πού ανήκουμε.

Τελικά φαίνεται ότι είτε δεν ξέρουμε που ανήκουμε είτε νομίζουμε ότι είμαστε τόσο έξυπνοι που μπορούμε να ανήκουμε σε όλους. Μπορούμε να τους ξεγελούμε όλους κρατώντας όλα τα σχοινιά. Τι να γίνει, είμαστε τόσο περιζήτητοι, πολύφερνη νύμφη ένα πράμα, που μη θέλοντας να στενοχωρήσουμε κανένα ανήκουμε σε όλους. Τον τελευταίο καιρό μάλιστα αναπτύξαμε μια άκρως ευρηματική φόρμουλα. Σε θέματα οικονομικών συμφερόντων ανήκουμε στην Ανατολή, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των Ρώσων ολιγαρχών, αλλά ενεργειακά ανήκουμε στη Δύση μιας και η ανάπτυξη των ενεργειακών μας αποθεμάτων γίνεται από εταιρείες δυτικών συμφερόντων. Εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης στα θέματα κυρώσεων κατά της Ρωσίας ανήκουμε στην Ανατολή, όμως την ίδια στιγμή απαιτούμε από τους Ευρωπαίους να μας αντιμετωπίζουν σαν μια δυτική χώρα.

Μια πλήρης σύγχυση, μια αλληλουχία παλινδρομήσεων μεταξύ των δυο άκρων. Βέβαια θέλοντας να δικαιολογήσουμε αυτές τις συμπεριφορές, το μπάχαλο αυτό το αποκαλούμε πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Μια πολιτική που σκοπό έχει να εδραιώσει περαιτέρω την Κυπριακή Δημοκρατία ως τον σταθεροποιητικό παράγοντα της ευρύτερης περιοχής. Τώρα το πως μια ημικατεχόμενη χώρα μπορεί να διαδραματίσει τέτοιο ρόλο είναι πράγματι άξιον απορίας. Δυστυχώς ακόμα να καταλάβουμε ότι με άλυτο το κυπριακό είμαστε η πλέον ασταθής χώρα της Μεσογείου.

Όσες συμμαχίες και να συνομολογήσουμε, διμερής, τριμερής, πολυμερής ή και ν-μερής, το δεδομένο είναι ένα: είμαστε μια χώρα που μη έχοντας τις δυνάμεις να προστατεύει τα δικαιώματά της, και με άλυτο το εθνικό πρόβλημα, καταντήσαμε το κλασικό παράδειγμα του «μπάτε σκύλοι αλέστε». Μήπως αν οι «σκύλοι», όπως πολλοί αποκαλούν τους Τούρκους, αποφασίσουν να μπουν στην ΑΟΖ μας για να διενεργήσουν γεωτρήσεις, έχουμε τη δύναμη να τους σταματήσουμε;

Αυτές βέβαια οι πρακτικές δεν είναι πρωτόγνωρες. Ίσως να είναι το μόνο θέμα εξωτερικής πολιτικής για το οποίο μπορούμε να υπερηφανευόμαστε ότι διατηρούμε σταθερή και διαχρονική στρατηγική.

Μήπως ο εθνάρχης Μακάριος δεν ακολουθούσε αυτήν την τακτική; Ο πρώτος διδάξας. Μήπως δεν παλινδρομούσε μεταξύ Ανατολής και Δύσης ενώ ταυτόχρονα πίστευε ότι μέσω των Αδεσμεύτων μπορούσε να ηγηθεί ενός τρίτου πόλου; Ξεχνούμε επιτέλους τον Πάνο Κόκκα, εκδότη της εφημερίδας Ελευθερία, που με άρθρο του στις 4 Απριλίου του 1965, μας αποκαλούσε «πόρνη της Μεσογείου», λέγοντας μάλιστα ότι, «δεν χρειάζεται η Ελλάς ως προαγωγός εις την οδό της απωλείας»;

Τελικά ένα είναι το συμπέρασμα. Ανήκουμε όπου μας συμφέρει. Όχι βέβαια όπου εξυπηρετούνται τα εθνικά συμφέροντα, αυτό θα ήταν το ιδανικό. Ανήκουμε όπου τα άλλα συμφέροντα επιτάσσουν. Τα άλλα τα ευτελή και ιδιοτελή. Τα κομματικά, τα μικροπολιτικά, οι προσωπικές φιλοδοξίες, οι ιδεοληψίες και οι διάφορες εξαρτήσεις, των εκάστοτε ηγεσιών μας.

Αυτή είναι δυστυχώς η πικρή αλήθεια. Αυτή είναι η απάντηση στο ερώτημα, «πού ανήκουμε;»

Top News