Το ΑΚΕΛ και η αποκεντρωμένη

ΟΙ ΚΥΠΡΙΟΙ όσο και αν δεν το παραδεχόμαστε, είμαστε εκ φύσεως συντηρητικοί. Αν για παράδειγμα μάθουμε και συνηθίσουμε σε κάτι,  και μας προτείνουν κάτι διαφορετικό, ακόμα και καλύτερο, εμείς θέλουμε αυτό στο οποίο μάθαμε και πετάμε χωρίς άλλη  σκέψη ένα στεντόρειο όχι. Είμαστε όμως και εγωιστές και «γιναξιήδες», γι’ αυτό και αφού σπεύσαμε και απορρίψαμε το νέο και είπαμε το όχι μας, επιμένουμε σε αυτό, έστω και αν στο μεταξύ, καταλάβαμε ότι κάναμε λάθος.

ΟΧΙ ΔΕΝ τα λέω αυτά γιατί αποφάσισα να κάνω ξαφνικά το ψυχογράφημα του Κύπριου, αλλά γιατί νομίζω πως κάπως έτσι την πάτησε και το ΑΚΕΛ με την ιδέα του Προέδρου Αναστασιάδη για μία πιο αποκεντρωμένη ομοσπονδία, με μεταφορά εξουσιών της κεντρικής κυβέρνησης στις συνιστώσες πολιτείες.

ΣΤΟ ΑΚΟΥΣΜΑ αυτής της ιδέας στο Συμβούλιο Αρχηγών ο Γ.Γ του ΑΚΕΛ που ήταν παρών, αντί να την αξιολογήσει ψύχραιμα και νηφάλια και να την τοποθετήσει στις πραγματικές της διαστάσεις, εξανέστη περιέργως  και άρχισε να πρωτοστατεί στην απόρριψη και τον αναθεματισμό της.

ΟΥΤΕ ΟΜΩΣ και όταν, άριστοι γνώστες του κυπριακού με πολύχρονη εμπλοκή στην διαπραγμάτευση και δεδηλωμένοι υποστηρικτές της ΔΔΟ, διαβεβαίωναν ότι ως θέμα αρχής και επί της ουσίας της η συγκεκριμένη ιδέα ουδόλως αλλάζει την φύση της ομοσπονδίας και αλλοιώνει το πνεύμα και το γράμμα της ΔΔΟ,  κόπασε η οργή του ΑΚΕΛ, με τον Γ.Γ του μάλιστα να φτάνει στο σημείο να απειλεί ότι δεν θα συμφωνήσει ποτέ σε κάτι τέτοιο και αν χρειαστεί θα βγάλει και τον κόσμο του, στους δρόμους.

ΔΕΝ ΑΜΦΙΣΒΗΤΩ ποσώς τις προθέσεις και το γνήσιο ενδιαφέρον της σημερινής ηγεσίας του ΑΚΕΛ για την λύση του κυπριακού το συντομότερο δυνατό. ‘Όμως στο συγκεκριμένο ζήτημα έκανε και συνεχίζει να κάνει ανεξήγητα λάθος, δημιουργώντας ντόρο και αναταραχή για ένα, μη θέμα. Το χειρότερο όμως είναι ότι με αυτό τον τρόπο αποπροσανατολίζει, έστω και άθελα του, το ενδιαφέρον και την πίεση, από εκεί που έπρεπε να ήταν εστιασμένα αυτή την κρίσιμη στιγμή, δηλαδή στην υποχρέωση μας να ανταποκριθούμε θετικά στα όσα ο Γ.Γ του ΟΗΕ επιζητά, για να προχωρήσει σε μία νέα προσπάθεια επίλυσης του κυπριακού.

ΔΗΛΑΔΗ τι θέλει να πιστέψουμε το ΑΚΕΛ; Πως αν όλα τα άλλα προχωρήσουν ως πρέπει, μπούμε και πάλι σε διαπραγμάτευση και φτάσουμε σε ακτίνα συμφωνίας, θα την δυναμιτίσει, αν οι εξουσίες της κεντρικής κυβέρνησης είναι μειωμένες σε σχέση με πριν;

Ο ΤΕΛΙΚΟΣ αριθμός των εξουσιών που θα έχει η κεντρική κυβέρνηση, είναι ένας ήσσονος σημασίας ζήτημα, από την στιγμή που θα παραμείνουν, όλες εκείνες οι βασικές εξουσίες που διασφαλίζουν την φυσιογνωμία ενός πραγματικού ομόσπονδου, δικοινοτικού διζωνικού κράτους.

ΑΝΤΙ ΛΟΙΠΟΝ το ΑΚΕΛ να επικεντρώνεται και να αναλώνεται, σε αχρείαστες και επιζήμιες αντιπολιτευτικές φωνασκίες, θα μπορούσε να πει για παράδειγμα, ότι δεν έχουμε καμία ένσταση να συζητήσουμε μείωση των εξουσιών της κεντρικής κυβέρνησης, αλλά αυτό δεν είναι ούτε της παρούσης αλλά ούτε και αρκετό, και ελάτε να κάνουμε εκείνα που χρειάζονται για να σπάσουμε το αδιέξοδο. Τότε μάλιστα θα μιλούσαμε για μία πραγματικά υπεύθυνη, εποικοδομητική και υποβοηθητική στάση και άσκηση πίεσης, προς την σωστή κατεύθυνση.

ΑΝ ΦΥΣΙΚΑ το ΑΚΕΛ έχει κάποιους άλλους λόγους που ανησυχεί, και απειλεί να βγει στους δρόμους, τότε οφείλει να τους αποκαλύψει και επεξηγήσει ανοικτά στον λαό και όχι να μας λέει, ότι απειλείται η ΔΔΟ, αν η κεντρική κυβέρνηση, θα έχει 27, 20, ή 15 εξουσίες.