Blogs


Ύστερα που το μπαϊράμι...

Σε προηγούμενο άρθρο με είχε απασχολήσει η «αναγνώριση λαθών», ειδικά από πολιτειακούς αξιωματούχους, εν είδει ελαφρυντικού. Η υπόθεση με τη λούφα στην εφεδρεία αποτελεί άλλη μια απόδειξη για αυτή τη διαπίστωση.

Του Θανάση Αθανασίου 

Ο εκπρόσωπος τύπου και βουλευτής του ΔΗΣΥ, ο Δημήτρης Δημητρίου δεν απαλλάσσεται από την ευθύνη για τη λούφα στην εφεδρεία επειδή παραδέχτηκε ότι «έκανε λάθος». Άλλωστε, ας μην κρυβόμαστε, το «έκανα λάθος» λειτουργεί αφενός σαν μέθοδος εξαγνισμού και αφετέρου αποτελεί (σε αυτό το επίπεδο) εμπαιγμό της νοημοσύνης του κοινού. Αυτό το παιγνίδι έπαιξε ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ όταν ένιωσε περήφανος («μπράβο») για την παραδοχή του Δημητρη Δημητρίου. Μια παραδοχή που ήλθε, ωστόσο, μετά την αποκάλυψη της Ελεγκτικής Υπηρεσίας της Δημοκρατίας. Άρα, για ποιο λόγο ένιωσε περήφανος ο Αβέρωφ Νεοφύτου; Ύστερα που το μπαϊράμι, που λένε.

Ας εξετάσουμε, όμως, το θέμα από την αρχή και ζητώ συγγνώμη που θα χρειαστεί στην πορεία να φέρω τον εαυτό μου σαν παράδειγμα.

Με βάση, λοιπόν, στοιχεία του ΓΕΕΦ, «από το σύνολο της εγγεγραμμένης/παρακολουθούμενης δύναμης εφέδρων, το 46% είναι ενταγμένοι σε Μονάδες της Εθνικής Φρουράς, ενώ το υπόλοιπο 54% είναι, είτε προσωρινά διαγραμμένοι, είτε περιλαμβάνονται στην Υπόλοιπη Δύναμη της εφεδρείας. Σημειώνεται ότι στην εγγεγραμμένη/ παρακολουθούμενη εφεδρεία δεν περιλαμβάνονται άτομα που έχουν διαγραφεί οριστικά από το σύστημα».

Συνεπώς, η υπόθεση του Δημήτρη Δημητρίου είναι απλώς ένα σύμπτωμα της κακοδιαχείρισης, που δεν είναι ίδιον, βεβαίως, μόνο του συστήματος της εφεδρείας και φυσικά κανένας Δημήτρης και κανένας άλλος νέος άνθρωπος, δεν θα αναλάβει μόνος, ως άλλος αποδιοπομπαίος τράγος, την ευθύνη.

Πολλοί από τους εφέδρους δεν κλήθηκαν ποτέ στο στρατό και φυσικά δεν «έδωσαν» τον εαυτό τους, αφού είπαμε, ο στρατός και η εφεδρεία είναι μια αγγαρεία. Καθήκον μεν, αγγαρεία δε.

Η γενιά μας... 

Η δική μου η γενιά, η μεταπολεμική γενιά, και σε αυτήν εντάσσω τους μερικά χρόνια μεγαλύτερους από εμένα (όπως είναι ο Δημήτρης Δημητρίου), αλλά και τους μικρότερους σε ηλικία, δεν αντίκρισε την ιδέα της στράτευσης με ενθουσιασμό. Πόσω μάλλον την εφεδρεία.

Παρόλα αυτά πήγαμε στο στρατό, αφιερώσαμε στην πατρίδα μας δύο από τα πιο πολύτιμα χρόνια της ζωής μας και εξακολουθούμε να πηγαίνουμε έφεδροι κάποιες φορές το χρόνο. Δεν είμαστε χαρούμενοι γι΄αυτό, ούτε θα το κάναμε οικειοθελώς.

Ωστόσο, ο Δημήτρης, ο οποίος ανήκει σε αυτή τη γενιά, με τα συγκριμένα χαρακτηριστικά, επέλεξε, πάνω στην πίεση που δεχόταν από το ευρύτερο πολιτικο-κοινωνικό περιβάλλον, να πει ότι «έκανε λάθος». (Βεβαίως, τόσα χρόνια αποχής μάλλον δεν ένιωθε ότι "έκανε λάθος"). Συνεπώς δεν τίθεται θέμα συνείδησης ή αντίδρασης στο "κατεστημένο" και άρα δεν υπάρχει ελαφρυντικό.

Ας μην στήσουμε στον τοίχο, όμως, τον Δημήτρη, όπως έστησαν στον τοίχο ακροδεξιοί στα κατεχόμενα τον Χαλίλ, όποια κι αν είναι τα «επιχειρήματα» του (Δημήτρη), έστω κι αν πρόκειται για εκ διαμέτρου αντίθετες περιπτώσεις, κι ας απαντήσουμε στα εξής ερωτήματα:

-Είναι δικαίωμα του καθενός να επιλέξει την αποχή από τον στρατό για οποιουσδήποτε λόγους, συνείδησης ή άλλους λόγους;

-Δεν είναι δικαίωμα του καθενός να απέχει από το στρατό και άρα πρέπει να ληφθούν τα ανάλογα μέτρα με διάχυση της ευθύνης στην ίδια την κοινωνία (sic), μεγάλο μέρος της οποίας απέχει από την εφεδρεία;

-Πώς τα κάνατε έτσι;

Follow me on Twitter @AthanasiouTh 

 

 

Top News